ΠΟΙΟΣ ΕΠΙΤΕΠΕΙ ΣΤΟΥΣ ΠΕΙΡΑΤΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΝΑ ΥΠΟΝΟΜΕΥΟΥΝ ΤΟΝ ΤΟΠΟ

ΖΗΤΩ Η 25Η ΜΑΡΤΙΟΥ

ΟΥΔΕΙΣ ΑΣΦΑΛΕΣΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΥΕΡΓΕΤΗΘΕΝΤΑ ΑΧΑΡΙΣΤΟ

Ο ΜΙΛΤΙΑΔΗΣ ΘΕΛΕΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ:

ΚΑΙ ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΥΠΟΝΟΜΕΥΕΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΠΟΥ ΤΟΝ ΕΞΕΛΕΞΕ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΕΠΟΧΕΣ ΕΙΧΕ ΘΕΣΕΙ ΕΑΥΤΟΝ ΕΚΤΟΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ
ΠΟΙΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΕΤΣΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΜΑΣ ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ?
=ΚΑΙ ΜΟΥΓΚΑ ΣΤΗΝ ΣΤΡΟΥΓΚΑ Ή ΑΛΛΙΩΣ ΚΑΝΤΕ ΤΟΝ ΥΠΟΥΡΓΟ.....

16/3/2008

Γιατί όχι κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού;

Συνέντευξη του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη στον Τύπο της Κυριακής

Ερ.: 4 χρόνια εξουσίας . Δικαίωσε η Νέα Δημοκρατία τις προσδοκίες της 7^ης Μαρτίου;

Μ. Βαρβιτσιώτης: Είναι άλλο πράγμα οι προσδοκίες και άλλο οι προεκλογικές δεσμεύσεις. Η Νέα Δημοκρατία προσπάθησε, τολμώ να πω με επιτυχία, να εκπληρώσει στο ακέραιο όλες τις προεκλογικές δεσμεύσεις που ανέλαβε το 2004. Από εκεί και πέρα οι προσδοκίες για την μεγάλη αλλαγή που καλλιεργήθηκαν από την 20χρονη παραμονή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία δεν έχουν ακόμη δικαιωθεί. Ευθύνες γι’ αυτό ασφαλώς αναλογούν και στην κυβέρνηση για τις όποιες ολιγωρίες επέδειξε, αλλά και στην ίδια την κοινωνία με τις δυσανάλογες και μη ρεαλιστικές αντιδράσεις της. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι μεταρρυθμίσεις στην παιδεία, οι οποίες μέχρι τώρα έχουν μείνει ημιτελείς. Ήταν πρωτοφανείς οι αντιδράσεις αν αναλογιστούμε ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών θέλει αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Ερ.: Αυτήν την ώρα διεξάγεται το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ Είστε ο πρώτος που τόλμησε να προτείνει συγκυβέρνηση Ν.Δ. ΠΑΣΟΚ σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας. Ακολούθησε ο θ. Πάγκαλος. Γιατί συγκυβέρνηση και όχι νέες εκλογές;

Μ. Βαρβιτσιώτης: Μίλησα για την ανάγκη να κερδίσει η Νέα Δημοκρατία με απόλυτη αυτοδυναμία τις επόμενες εκλογές. Στην περίπτωση όμως που δεν θα επιτευχθεί ο στόχος της αυτοδυναμίας νομίζω ότι μπορεί να ανοίξει η προοπτική μίας συγκυβέρνησης μεγάλου συνασπισμού. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να ξεκαθαρίσει το ΠΑΣΟΚ τις θέσεις του απέναντι στα προβλήματα. Η συγκυβέρνηση προϋποθέτει την διαμόρφωση μίας σαφούς ατζέντας του τι θέλουμε να πετύχουμε και σε ποιους τομείς. Πρέπει να υπάρχει συναίνεση στο τι επιθυμούμε πχ. στην παιδεία, στην καταπολέμηση της διαφθοράς στον δημόσιο τομέα, στο ασφαλιστικό, στην ανάγκη για νέα χωροταξία και στο πολεοδομικό και μετά να προχωρήσουμε σε ένα τέτοιο βήμα. Η ΝΔ έχει σαφείς θέσεις που αντανακλώνται και στο κυβερνητικό της έργο. Αν το ΠΑΣΟΚ ξεκαθαρίσει τις δικές του και δούμε περιθώρια σύγκλισης τότε θα μπορούσε να γίνει μία σοβαρή κουβέντα. Αλλιώς θα οδηγηθούμε και πάλι σε εκλογές.

ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΕΔΡΕ
ΟΥΔΕΙΣ ΑΣΦΑΛΕΣΤΕΡΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΥΕΡΓΕΤΗΘΕΝΤΑ ΑΧΑΡΙΣΤΟ
ΝΑ ΤΟΥΣ ΧΑΙΡΕΣΤΕ.-
ΗΛΙΘΙΟΣ ΕΛΛΗΝ ΠΟΛΙΤΗΣ
Ο ΘΕΜΙΣΤΟΠΟΛΟΣ.-

τι λετε για το δημοσιευμα αυτο κ.Προεδρε?

Ημ. Φύλλου: 16/03/2008
	16/03/2008 ΕΝ ΕΞΕΛΙΞΕΙ ΚΡΥΦΟ ΣΧΕΔΙΟ «ΕΚΤΟΥΡΚΙΣΜΟΥ»... Τύμπανα Κοσόβου ηχούν στην Ξάνθη! Οι πράκτορες της Άγκυρας οργιάζουν - Η Αθήνα κοιμάται Έστω και αργά κάποιοι εν Ελλάδι ανακάλυψαν ή θυμήθηκαν ότι η Τουρκία αργά αλλά μεθοδικά κατασκευάζει μειονοτικό στη Θράκη με απώτερο στόχο να παίξει εδώ παιχνίδι α λα Κόσοβο! Έστω και αργά πάντως άρχισαν να ενεργοποιούνται δειλά κάποια αντανακλαστικά εθνικής ευαισθησίας. Να εκφράζονται ανησυχίες, επιφυλάξεις για τους χειρισμούς της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής για πολλά μάλιστα χρόνια, απ' το '96 και μετά, από τότε που εγκαταλείφτηκε η εξωτερική πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου απέναντι στην Τουρκία. Βέβαια οι έως τώρα αντιδράσεις στην επιχείρηση «κοσοβοποίησης» της Θράκης απ' την Τουρκία είναι, επαναλαμβάνουμε, δειλές. Διότι ορισμένοι φοβούνται πως θα χαρακτηριστούν… εθνικιστές. Διότι έτσι χαρακτηρίζει κάθε φωνή αντίστασης στα τουρκικά επεκτατικά σχέδια αυτή η ελίτ που έχει το πάνω χέρι στην Ελλάδα στα ΜΜΕ και στους πολιτικούς χώρους και ελέγχει τη ροή της πληροφόρησης! Έτσι χαρακτήρισαν κι εμάς. Υπερβολικούς έως και… εθνικιστές. Όταν, απ' τις 25 Γενάρη, σχολιάζοντας το παρασκήνιο της επίσκεψης Καραμανλή στην Τουρκία, επισημαίναμε: • «Έντονο προβληματισμό προκάλεσε η μετατροπή σε διμερές θέμα του μειονοτικού, της μουσουλμανικής δηλαδή μειονότητας της Θράκης, που επιδέξια στη συνέχεια «εξισώθηκε» και τέθηκε σε σχέση αμοιβαιότητας από τον κ. Ερντογάν με την ελληνική (εθνική μειονότητα, κατά τη συνθήκη της Λωζάννης) μειονότητα της Κωνσταντινούπολης». Αυτά γράψαμε τότε. Και μας εγκάλεσαν για… εθνικισμό, για ακραίες προσεγγίσεις, για κινδυνολογικές εκτιμήσεις… Μέχρι που, προχθές μόλις, αυτήν την επιχείρηση της Τουρκίας την ανακάλυψαν και άλλοι. Όπως ο «Ελεύθερος Τύπος», που έκανε κύριο θέμα του ότι «Η Τουρκία ‘‘σκηνοθετεί’’ μειονοτικό στη Θράκη». Το γεγονός είναι πως πράγματι η Τουρκία εδώ και καιρό, αργά αλλά μεθοδικά, επιχειρεί να αλλάξει τη συνθήκη της Λωζάννης, να κατασκευάσει μειονοτικό στη Θράκη, με τελικό στόχο εξελίξεις α λα Κόσοβο! Είναι δε και γι' αυτό που εμείς επιμένουμε ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να αναγνωρίσει τη μονομερή ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου, επειδή αυτή δημιουργεί προηγούμενο και για τη Θράκη και για τα κατεχόμενα στην Κύπρο, παρά τις διακηρύξεις ότι δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Αυτές οι διακηρύξεις έχουν τόση αξία, όση τόσες άλλες αμερικανόπνευστες διακηρύξεις και «διαβεβαιώσεις» που πετάχτηκαν στον κάλαθο των αχρήστων, όταν αυτό εξυπηρετούσε τα αμερικανικά σχέδια… Είναι χαρακτηριστικά τα όσα μας τόνισε παλαιός και έμπειρος πολιτικός, ο οποίος έχει ασχοληθεί με το μείζον αυτό -έτσι αποδεικνύεται- θέμα: - Το θέμα, μας υπογράμμισε, είναι πολύ σοβαρό και έχει ανησυχήσει και την κυβέρνηση. Το έχει δε αναδείξει ψηλά στην ατζέντα του ο Ερντογάν. Ο ίδιος μας διευκρίνισε ότι η Ελλάδα έχει μεταφέρει αυτό το θέμα στις Βρυξέλλες και το έχει καταστήσει ευρωτουρκικό, συνδέοντάς το με την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας. Ωστόσο υπάρχουν διπλωμάτες οι οποίοι ανησυχούν. Και από ορισμένες επιλογές του υπουργείου Εξωτερικών (π.χ. βακούφια, συνέχιση διαλόγου περί «ελληνοτουρκικών διαφορών» κ.λπ.) και από μια τάση διολίσθησης, απ' την εποχή που έφυγε απ' το ΥΠΕΞ ο Π. Μολυβιάτης. Μέχρι ύμνο και σημαία ετοίμασαν! Ο σχεδιασμός λοιπόν υπάρχει. Εξελίσσεται. Όλα τα στοιχεία εκεί οδηγούν. Εκτός αν κάποιοι θέλουν να εθελοτυφλούν. Είναι χαρακτηριστικό πως οι οργανώσεις οι ελεγχόμενες απ' το τουρκικό προξενείο έχουν φτάσει στο σημείο να έχουν ετοιμάσει μέχρι και σημαία και ύμνο για το… μελλοντικό εν Ελλάδι «Κόσοβο», δηλαδή το κράτος που ονειρεύονται! Ενώ στο διαδίκτυο οργιάζει η προπαγάνδα των πρακτόρων της Άγκυρας. Και γενικά με κάθε τρόπο προωθούν τις επιδιώξεις τους, υπό την περίεργη ανοχή της ελληνικής Πολιτείας. Μάλιστα στην όλη μεθόδευση φαίνεται να συμμετέχουν τόσο νυν όσο και πρώην βουλευτές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, καθώς και τοπικά τους στελέχη ανήκοντα στη μειονότητα (χαρακτηριστικές περιπτώσεις η Καραχασάν, ο Ιλχάν Αχμέτ, ο Χατζηοσμάν κ.ά.). Ενώ η περίεργη απραξία της ελληνικής κυβέρνησης οδήγησε πρόσφατα μόλις στην αποχώρηση απ' τη Θράκη της θαρραλέας ελληνίδας δασκάλας Χαράς Νικοπούλου (κόρης του προέδρου του Αρείου Πάγου), επειδή δεν άντεξε την τρομοκρατία των μειονοτικών, υπό την ανοχή του τοπικού δημάρχου και των άλλων αρχών! Το σχέδιο προβλέπει τη δημιουργία μουσουλμανικού και τουρκικού τόξου από την Αλβανία μέχρι τη Θράκη, που θα «καπελώσει» την Ελλάδα. Και εξελίσσεται με ποικίλους τρόπους. Και με την προώθηση του στόχου να αναγνωριστεί η μειονότητα ως «τουρκική». Και με την επιβολή του «νόμου της Άγκυρας» στις περιοχές όπου υπάρχει μειονότητα, υπό την ανοχή -επαναλαμβάνουμε- των ελληνικών αρχών. Και με οικονομικά μέσα. Όπως με την εγκατάσταση της τουρκικής «Αγροτικής» τράπεζας στην Κομοτηνή, μέσω της οποίας θα ασκούν οικονομικές παρεμβάσεις και θα δημιουργούν εξαρτήσεις (δάνεια κ.λπ.). Απέναντι σε αυτές τις τουρκικές μεθοδεύσεις οι ελληνικές «απαντήσεις» είναι από αμήχανες έως ανύπαρκτες. Κάποιες κινήσεις, όπως το επικείμενο άνοιγμα και στην Αλεξανδρούπολη παραρτήματος του Αρσακείου, είναι μεν θετικές για την ενίσχυση της ελληνικής παρουσίας, αλλά δεν αρκούν. Πολύ περισσότερο όταν αποδεικνύεται πως οι Τούρκοι έχουν στρατηγική, ενώ εμείς όχι… Επίλογος; Εμείς απλώς θα υπενθυμίσουμε αυτά που έχει πει εδώ και χρόνια ένας πραγματικός, ασυμβίβαστος πατριώτης, ο Β. Λυσαρίδης περί σχεδίου «κυπροποίησης της Θράκης». Ακούει κανείς στην Αθήνα;

ΕΔΑΔ: Ένοχη η Τουρκία για τους Ελληνοκύπριους αγνοούμενους

ΕΔΑΔ: Ένοχη η Τουρκία για τους Ελληνοκύπριους αγνοούμενους

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ) έκρινε την Τουρκία ένοχη για παραβίαση του άρθρου 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα σε σχέση με τη μη διεξαγωγή αποτελεσματικής έρευνας για διερεύνηση της τύχης των Ελληνοκυπρίων αγνοουμένων της τουρκικής εισβολής του 1974. Με έξι ψήφους υπέρ και μία κατά το ΕΔΑΔ ανακοίνωσε την απόφασή του στην υπόθεση "Βαρνάβα και λοιποί εναντίον Τουρκίας", η οποία αφορά εννέα Ελληνοκύπριους αγνοουμένους. Η αρνητική ψήφος ανήκει στην Τουρκοκύπρια δικαστή, Γκονού Ερονέν, η οποία εκπροσωπούσε την Τουρκία. Στην απόφασή του, το Δικαστήριο αναφέρεται στους εννέα αγνοούμενους και σημειώνει ότι η Τουρκία κρίθηκε ένοχη για "τη συνεχιζόμενη παραβίαση του αρθρου 2 της Συνθήκης για μη συμμόρφωση των τουρκικών Αρχών σε σχέση με τη διεξαγωγή αποτελεσματικής έρευνας για διακρίβωση της τύχης των εννέα αγνοουμένων». Οι εννέα αγνοούμενοι, σημειώνει, εξαφανίστηκαν υπό συνθήκες, απειλητικές για τη ζωή τους. Το ΕΔΑΔ απεφάνθη επίσης ότι σε άλλες εννέα υποθέσεις υπήρξε παραβίαση του άρθρου 3 της Συνθήκης για απάνθρωπη μεταχείριση καθώς και του άρθρου 5 για έλλειψη αποτελεσματικής διερεύνησης για διακρίβωση της τύχης των ατόμων που αγνοούνται. Οι προσφυγές καταχωρήθηκαν το 1990 και αφορούν τους αγνοούμενους Ανδρέα Βαρνάβα, Ανδρέα Λοϊζίδη, Φίλιππο Κωνσταντίνου, Δημήτρη Θεοχαρίδη, Πανίκο Χαραλάμπους, Ελευθέριο Θωμά, Σάββα Χατζηπαντελή, Σάββα Αποστολίδη και Λεοντή Δημητρίου Σαρμά.

Έρευνα της Eurostat κατέγραψε μείωση των δολοφονιών αλλά αύξηση των κλοπών στην Ελλάδα

Μείωση των δολοφονιών, αλλά αύξηση των κλοπών που συνοδεύτηκαν από άσκηση βίας, κακουργηματικών και πλημμεληματικών πράξεων καταγράφει για την Ελλάδα η ευρωπαϊκή στατιστική υπηρεσία Eurostat για την περίοδο 1995-2006. Τα στοιχεία της κοινοτικής στατιστικής υπηρεσίας για την εγκληματικότητα στα κράτη μέλη της ΕΕ την περίοδο 1995-2006 βασίζονται στις εγκληματικές πράξεις που κατέγραψαν οι εθνικές αστυνομικές αρχές με βάση το ποινικό δίκαιο κάθε κράτους μέλους, με αποτέλεσμα να παρατηρούνται σημαντικές διαφορές μεταξύ των χωρών μελών. Στα 13 κράτη μέλη για τα οποία υπάρχουν στοιχεία παρατηρείται ότι την περίοδο 1995-2006 τα εγκλήματα και τα αδικήματα που καταγράφηκαν από τις αστυνομικές αρχές μειώθηκαν κατά 4% σε ετήσια βάση στη Ρουμανία και κατά 3% στη Μεγάλη Βρετανία, ενώ αυξήθηκαν κατά 9% στη Σλοβενία και κατά 4% στην Πολωνία. Αύξηση 3% σημείωσαν κατά μέσο όρο σε ετήσια βάση τα κακουργήματα και τα πλημμελήματα που καταγράφηκαν από τις αστυνομικές αρχές στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, την ίδια περίοδο οι ανθρωποκτονίες στην Ελλάδα μειώνονται κατά 5% σε μέση ετήσια βάση (από 151 το 1995 σε 109 το 2006), ενώ οι κλοπές που συνοδεύτηκαν από άσκηση βίας αυξήθηκαν σε μέση ετήσια βάση κατά 4% στην Ελλάδα και έφτασαν τις 2.598 το 2006. Σε ετήσια βάση την περίοδο 2004-2006 οι ανθρωποκτονίες έφτασαν κατά μέσο όρο το 1,04 ανά 100.000 κατοίκους στην Ελλάδα με μέσο κοινοτικό όρο το 1,5. Η Αθήνα με 1,04 και η Λισσαβόνα με 0,68 ανθρωποκτονίες ανά 100.000 κατοίκους εμφανίζονται από την άποψη αυτή από τις πιο ασφαλείς ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ενώ από τις πιο επικίνδυνες είναι το Ταλίν της Εσθονίας με 9,75 και το Βίλνιους της Λιθουανίας με 7,95. Τους υψηλότερους δείκτες σε ανθρωποκτονίες εμφανίζουν η Λιθουανία με 10,33 ανθρωποκτονίες ανά 100.000 κατοίκους και η Εσθονία με 7,30 και τα χαμηλότερα η Αυστρία με 0,7 και η Μάλτα με 0,9. Σύμφωνα με τη Eurostat, τα κακουργήματα και τα πλημμελήματα που συνοδεύτηκαν από βία έφτασαν στην Ελλάδα το 2006 τις 10.427 περιπτώσεις. Συγκριτικά, στην Πορτογαλία και το Βέλγιο που έχουν πληθυσμό περίπου ίσο με αυτόν της Ελλάδας τα κακουργήματα και τα πλημμελήματα με βία έφτασαν τις 24.155 και τις 102.692 περιπτώσεις αντίστοιχα. Τέλος, οι διαρρήξεις σε σπίτια μειώθηκαν κατά 4% σε μέση ετήσια βάση στην Ελλάδα. Το 2006 στην Ελλάδα καταγράφηκαν 32.407 διαρρήξεις σε σπίτια από 42.377 το 1995. Το 2006 στο Βέλγιο σημειώθηκαν 67.550 διαρρήξεις (από 81.433 το 2001) και στην Πορτογαλία 23.314 διαρρήξεις (από 21.981 το 1995).

ΟΙ ΚΟΥΡΣΑΡΟΙ ΣΤΗ ΤΣΕΠΗ ΜΑΣ

Το κράτος, η νομιμότητα και το Συμβούλιο της Επικρατείας

Το κράτος, η νομιμότητα και το Συμβούλιο της Επικρατείας Του Φιλιππου Κ. Σπυροπουλου* Ο υπουργός Δικαιοσύνης συνέταξε δύο νομοθετικές ρυθμίσεις που αναφέρονται στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Η πρώτη σκοπό έχει να προσθέσει στα υπάρχοντα έξι Τμήματα ένα ακόμη, το έβδομο, με αρμοδιότητα επί διαφορών από τις δημόσιες συμβάσεις έργων, προμηθειών και υπηρεσιών. Οι διαφορές αυτές κρίνονται τώρα από άλλα Τμήματα του Δικαστηρίου. Η δεύτερη ρύθμιση σκοπό έχει να γίνονται εναλλαγές των δικαστών στα Τμήματα, έτσι ώστε κανείς να μην υπηρετεί περισσότερο από πέντε συνεχή χρόνια στο ίδιο Τμήμα. Ο υπουργός υπέβαλε τις εν σχεδίω ρυθμίσεις του στο Συμβούλιο της Επικρατείας που είναι αρμόδιο να γνωμοδοτεί για ζητήματα που το αφορούν. Το Συμβούλιο γνωμοδότησε κατά πλειοψηφία ότι οι προωθούμενες διατάξεις είναι αντισυνταγματικές. Ο υπουργός εξέδωσε δελτία Τύπου, όπου, μεταξύ άλλων, αναφέρει (α) ότι το Δικαστήριο ασκεί «αντιφατικά και καταχρηστικά τα δικαιώματά του», διότι πέρυσι είχε γνωμοδοτήσει ότι η σύσταση νέου Τμήματος είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του νομοθέτη, (β) ότι η μακροχρόνια παραμονή των δικαστών στο ίδιο Τμήμα προκαλεί «παθογένειες και δυσλειτουργίες, καθεστωτική αντίληψη κ.λπ.», (γ) ότι η πλειοψηφία του Δικαστηρίου παραγνωρίζει την αρχή της διακρίσεως των εξουσιών και την αρμοδιότητα του νομοθέτη να οργανώνει τα δικαστήρια και τέλος, (δ) ότι η Κυβέρνηση δεν θα επιτρέψει τη δημιουργία κράτους δικαστών και μάλιστα ολίγων, ενός μόνο δικαστηρίου. Στην περυσινή γνωμοδότησή του το Συμβούλιο της Επικρατείας γνωμοδότησε ότι η ίδρυση νέου Τμήματος δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο συνταγματικής διατάξεως, όπως είχε κατά νου η κυβέρνηση, αλλά διατάξεως νόμου. Δεν γνωμοδότησε ότι ο νόμος επιτρέπεται να θεσπίζεται χωρίς έρευνα της συμφωνίας του προς το Σύνταγμα, είτε προληπτικώς από τη Διοικητική Ολομέλεια είτε κατασταλτικώς από το Δικαστήριο. Επομένως, το λεχθέν από τον υπουργό ότι το Συμβούλιο ασκεί «αντιφατικά τα δικαιώματά του» (ανεξάρτητα από το ότι το Δικαστήριο δεν έχει δικαιώματα αλλά αρμοδιότητες), στηρίζεται σε εσφαλμένη βάση. Στρεβλώνει, μάλιστα, την περυσινή γνωμοδότηση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Το δε λεχθέν ότι το Συμβούλιο ασκεί τα «δικαιώματά του» και «καταχρηστικά» συνιστά ανεπίτρεπτη και αυθαίρετη μομφή: Κατάχρηση σημαίνει παρανομία! Κατά το έτερο σκέλος τους, οι υπουργικές δηλώσεις περί παθογενειών, δυσλειτουργιών και καθεστωτικών αντιλήψεων που δημιουργούνται από τη μακροχρόνια παραμονή των δικαστών στο ίδιο Τμήμα είναι πρωτίστως υποτιμητικές. Υπονοούν ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας, ως σώμα πολλών δικαστών, αρμόδιο για τις τοποθετήσεις των μελών του στα διάφορα Τμήματά του, αγνοεί τις ανωτέρω –τραγικές, αν υποτεθεί ότι αλήθευαν– συνέπειες της παραμονής των δικαστών στο ίδιο Τμήμα ή ότι τις γνωρίζει και εν τούτοις τις ανέχεται ή τις ενισχύει. Τα λοιπά, περί παραθεωρήσεως της αρχής της διακρίσεως των εξουσιών εκ μέρους της πλειοψηφίας του Συμβουλίου της Επικρατείας και περί «κράτους δικαστών, ολίγων δικαστών ενός μόνο δικαστηρίου», είναι ακόμη περισσότερο απαξιωτικά αλλά και προκλητικά. Η επικοινωνία της κυβερνήσεως με το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο δεν μπορεί να γίνεται με μομφές και ανοίκειους χαρακτηρισμούς. Οι σχέσεις των τριών λειτουργιών, νομοθετικής, εκτελεστικής και δικαστικής, είναι ευαίσθητες και λεπτεπίλεπτες. Απαιτούν νηφαλιότητα και περίσκεψη. Η διατάραξή τους βλάπτει ολόκληρη την πολιτεία –και στις τρεις διαστάσεις της– και τους θεσμούς της. Επί της ουσίας: Το υπουργείο αποσκοπεί να επιταχύνει την απονομή της δικαιοσύνης στο Συμβούλιο της Επικρατείας, στο οποίο εκκρεμούν 30.000 υποθέσεις. Ο σκοπός είναι αναμφίβολα ιερός, αφού η καθυστέρηση των δικών πλήττει τα δικαιώματα των πολιτών. Ομως το Δικαστήριο, που δεν νοείται να μη συμμερίζεται τον σκοπό αυτό, είναι εκείνο που έχει κατά τεκμήριο την πληρέστατη γνώση τόσο για το ποιος είναι ο ενδεικνυόμενος χρόνος υπηρεσίας των δικαστών στα Τμήματά του όσο και για το αν υφίσταται ή όχι ανάγκη δημιουργίας νέου Τμήματος και υπό ποιες προϋποθέσεις. Ανεξαρτήτως τούτου, καθώς και του ζητήματος της αντισυνταγματικότητας (η σχετική νομολογία του Δικαστηρίου είναι γνωστή στο υπουργείο από παλαιά), οι προωθούμενες ρυθμίσεις δεν είναι ικανές να επιτύχουν τον σκοπό της επιταχύνσεως των δικών. Αντίθετα, αν τυχόν υιοθετηθούν, θα επιβραδύνουν μετά βεβαιότητος τους ρυθμούς αποδόσεως του δικαίου στο Ανώτατο Δικαστήριο. Τούτο για τους εξής λόγους: η δημιουργία ενός επιπλέον Τμήματος, χωρίς αύξηση του αριθμού των δικαστών, συρρικνώνει τον αριθμό των υπηρετούντων στα λοιπά Τμήματα, με αποτέλεσμα οι αποφάσεις τους να καθυστερούν εφ’ εξής περισσότερο. Εξ ετέρου η καθιέρωση υποχρεωτικής εναλλαγής των δικαστών στα Τμήματα μετά τη συμπλήρωση πενταετίας θα έχει επίσης ως επακόλουθο την καθυστέρηση, διότι ο δικαστής, ο το πρώτον ενασχολούμενος με διαφορετική νομική ύλη, χρειάζεται περισσότερο χρόνο για να αφομοιώσει τη σχετική νομοθεσία, νομολογία και θεωρία και να μπορέσει να συμβάλει στην εξέλιξή τους. Στο σημείο αυτό πρέπει να τονισθεί ότι η ρύθμιση για την εναλλαγή των δικαστών στα Τμήματα ανά πενταετία προτείνεται από τον υπουργό ως αναδρομική, και όχι μόνο για τον εφ’ εξής χρόνο. Δηλαδή θα έχει ως αποτέλεσμα, ψηφιζόμενη, να αφαιρεθούν υποθέσεις από τους εισηγητές δικαστές, να επαναληφθούν δίκες στο ακροατήριο με νέες συνθέσεις κ.λπ. Λόγω της αναδρομικότητάς της η διάταξη αντίκειται σαφώς στη συνταγματική αρχή του φυσικού δικαστή. Τέλος, δεν πρέπει να διαφύγει και το εξής βασικό: σε όλες τις 30.000 εκκρεμούσες υποθέσεις διάδικος είναι η διοίκηση, που όχι σπάνια ασκεί ένδικα μέσα ενώπιον του Συμβουλίου της Επικρατείας ακόμη και για να καθυστερήσει πληρωμές σε δικαιωθέντες ιδιώτες, για να μη θεωρηθεί ότι απεμπολεί δικαιώματα του δημοσίου κ.λπ. Σε κάθε περίπτωση οι δικές της πράξεις, οι πράξεις της διοικήσεως, είναι αυτές που αποτελούν το αντικείμενο των δικών. Οσες ακυρώνονται σημαίνει ότι δεν είναι νόμιμες. Και δεν είναι λίγες. Μήπως, λοιπόν, θα έπρεπε οι επιτελείς και κρατούντες της εκτελεστικής εξουσίας να στρέψουν πρωτίστως τους οφθαλμούς τους στη λειτουργία των υπηρεσιών τους και στην τήρηση εκ μέρους αυτών της νομιμότητας; Οι εκκρεμούσες υποθέσεις θα ήσαν καταφανώς ολιγότερες των 30.000. *Ο κ. Φίλιππος Κ. Σπυρόπουλος είναι καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.

Hμερομηνία : 10/2/08 Copyright: http://www.kathimerini.gr