31 Μαρτίου 2015

ΠΟΥ ΠΑΜΕ; 31/3/2015

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗΝ ΧΘΕΣΙΝΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ
Πικράθηκα,Ντράπηκα,Αγανάκτησα.
Οι εκλογές τελείωσαν ,ή χώρα βαδίζει στα άκρα όρια της,η Πορεία του Γένους μας αμφίμβολη και "εμείς" την παλιά "καλή τακτική μας".
ΤΗΝ ΔΙΧΟΝΟΙΑ
Την ώρα τούτη  αντι αντεγκλήσεων,επιθέσεων δικαιων και αδικων , ενώπιον των εξωθεν απειλών και των έσωθεν δειλήμάτων, ΧΡΕΙΆΖΕΤΑΙ ΕΝΟΤΗΤΑ
Απορώ και εξίσταμαι ΓΙΑΤΊ προτιμούμε την Χυδαιότητα των ύβρεων.
ΠΟΥ ΠΑΜΕ;
Γνωρίζει πλέον ο Ελληνας τα καλά και τα κακά της διαίρεσης.
Σήμερα στην κορύφωση της κρίσης χρειάζονται οι άνθρωποι της συναίνεσης και της συνεννόησης,τα νηφάλια μυαλά,εκείνοι που θα συνεισφέρουν στην"καταλλαγή".
Αυτοί οι νουνεχείς με τα χαρακτηριστικά του  διαλακτικού χρειάζονται σήμερα περισσότερο από ποτέ. Δεν υπάρχει πλέον  η πολυτέλεια  ώστενα μη διαμορφωθούν συνθήκες συνεννόησης στον Ελληνισμό.Ας μη ξεχνάμε ο πολιτισμός ενός τόπου  δεν εκδηλώνεται μόνο στην διαχείριση των μεγάλων κοινών προβλημάτων,εκδηλώνεται και στην ευγένεια των αισθημάτων και στους καλούς τρόπους, Η κοινή ευαισθησία πρέπει ναναι άγρυπνη,αλλιώς τι διαφέρουμε απο τα ζώα;

14 Μαρτίου 2015

Ένας μήνας με την Αριστερά στην εξουσία και η τραγωδία της Ευρώπης

Ένας μήνας με την Αριστερά στην εξουσία και η τραγωδία της Ευρώπης

Κατ' αρχήν είναι χαρά και τιμή για τον τόπο που ένας διανοούμενος έγινε  ο Πρώτος Πολίτης της Χώρας και η χαρά είναι μεγαλύτερη γιατί ο Πρόεδρος Προκόπης Παυλόπουλος είναι ένας δάσκαλος ,ένας γιος δασκάλου που δεν κατάγεται  από υψηλή οικογενειακή τάξη ( κι αυτό αγνοήθηκε από τα μέσα). Ευχόμαστε  η Προεδρία του να φέρει την λύτρωση στον Λαό μας.

Ο καιρός περνά και τα βάσανα μας μεγαλώνουν, όμως η Εθνική μας  λύτρωση αργεί ως φαίνεται. Η καταστροφή έρχεται μέσα απ΄την  ζωή και οδηγεί σε μεγάλη αλλαγή στην ζωή των ανθρώπων . Η μνημονική καταστροφή έφερε σχεδόν νομοτελειακά  την Αριστερά στην εξουσία και αυτό για την Ελλάδα υπήρξε ένα πρωτόγνωρο γεγονός. Δεν μπορώ να εκτιμήσω την εξέλιξη της κρίσης
Μπορώ  όμως να πω πώς αυτά που συμβαίνουν πολύ πρωτόγνωρα είναι.

Η Χώρα βρίσκεται συνεχώς, στην τρομακτική δοκιμασία, στην ασφυκτική μέγγενη των δανειστών της  και τον πόνο της φτώχειας που έφεραν τα «μνημονιακά» μέτρα . Πολλές φορές  όμως ο λαϊκισμός  που γίνεται σε εκμετάλλευση  της ζοφερής πραγματικότητας συνεισφέρει μόνο στην ικανοποίηση των χειρότερων ενστίκτων των ανθρώπων και δεν λύνει την ουσία των προβλημάτων. 

Δυστυχώς ακόμη  λείπει η εσωτερική ομόνοια και η αλληλοϋποστήριξη των πολιτικών δυνάμεων και της κοινωνίας , το αντίθετο μάλιστα συμβαίνει. Και κάτι άλλο πολλά λόγια ακούγονται και πολλές υπερβολές και μάλιστα  κατά τρόπο ανάρμοστο, συνεισφέροντας στην κατεδάφιση και όχι στην αναστήλωση της χώρας. Κάποιοι  και δεν είναι λίγοι δεν κατάλαβαν παντελώς τι συνέβη στο παρελθόν και συνεχίζουν απτόητοι και ανόητοι τις ανοησίες τους .

Ακόμη και σήμερα οι ξένοι ομολογούν κάτι που είναι αδιανόητο και πολλοί σιωπούν γι' αυτό το νέο ανοσιούργημα, μας  λένε λοιπόν: .Οι Έλληνες χρωστούν και δεν μπορεί να έχουν πλήρη ανθρώπινα δικαιώματα: "Κυνική ομολογία Π. Μοσκοβισί: Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν ισχύουν για τη μνημονιακή Ελλάδα είπε  στις 03.12.2014"

Ακούω από επίσημα χείλη  αυτά τα τρομερά και τα ανήκουστα και  εύχομαι νάνε λάθος, ψέμα, διαβολή. Πάντα με συνέπαιρνε η ιδέα της ενωμένης Ευρώπης. Πίστευα και πιστεύω πώς πρέπει να την κυβερνά « ο ανθρωπισμός» το  πνεύμα, της Γαλλικής Επανάστασης ,του Ντε Γκολ, του Τσόρτσιλ, του Σπινόζα, του Κοπέρνικου, του Κιουρί, του Λόρκα, του Καμί, του Αντεναυέρ  και όχι συμπεριφορές που δεν προσιδιάζουν στην πνευματική μήτρα του παγκόσμιου πνεύματος.
Ελπίζω πώς η Ευρώπη του ανθρωπισμού, θα  πάψει τον δογματισμό της δεν θα επιτρέψει νέα Δίστομα και Καλάβρυτα που δημιουργεί όχι μόνο ο πόλεμος αλλά και η ανθρωπιστική κρίση...


ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

08 Φεβρουαρίου 2015

Τα "άγνωστα" όπλα του Καραμανλή

Τα "άγνωστα" όπλα του Καραμανλή

Του Στάμου Ζουλα,
εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (24/5/09)
Λοιπόν, τι μπορώ να κάνω για σας κ. πρωθυπουργέ;». «Μα εσείς με καλέσατε, κ. πρόεδρε».
Αυτή ήταν η απάντηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή στον Γάλλο πρόεδρο Σαρλ ντε Γκωλ, στην πρώτη τους συνάντηση στο Μέγαρο των Ηλύσιων το 1960.
Διά μιας τα μεγέθη των δύο ηγετών, φυσικών και ουσιαστικών, είχαν εξισορροπηθεί. Η πρόσκληση που κατά το πρωτόκολλο απευθύνει μια μεγάλη χώρα, δεχόμενη να ανταποδώσει ο ηγέτης της την επίσκεψη σε μια μικρότερη, έδινε το δικαίωμα στον ντε Γκωλ να κάνει την παραπάνω ερώτηση. Ο Καραμανλής, όμως, αρνήθηκε να εμφανισθεί ως αιτών.
Τα περιστατικά που επιβεβαιώνουν τη συμπεριφορά του αυτή, ιδιαίτερα στις συναντήσεις του με τους ξένους ηγέτες, είναι πάμπολλα. Κυρίως στη διάρκεια της προσπάθειάς του για την ένταξη της Ελλάδος. Κατηγορηματικά αντίθετος ήταν ο τότε Γερμανός καγκελάριος Χέλμουτ Σμιτ, ο οποίος εϊχε δηλώσει ότι «μόνον πάνω από το πτώμα μου θα περάσει η Ελλάδα στην ΕΟΚ». Και ο Καραμανλής πράγματι τον «εξετέλεσε» πολιτικά. Στην πρώτη τους συνάντηση τον ρώτησε οργισμένα: «Με ποιο δικαίωμα η Γερμάνια, που αιματοκύλησε δύο φορές τον κόσμο, αρνείται την ένταξη στην Ευρώπη της Ελλάδος, στην οποία οφείλει τον πολιτισμό της, αλλά και το όνομά της;». Έκτοτε ο Σμιτ δεν έγινε μόνον υποστηρικτής του ελληνικού αιτήματος, αλλά και εγκάρδιος φίλος του Καραμανλή, τον οποίο σεβόταν και συμβουλευόταν σε όλα τα δύσκολα θέματα.
Λίγες μέρες νωρίτερα ο Έλληνας πρωθυπουργός είχε συναντηθεί με τον Γάλλο πρόεδρο Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εστέν. «Θέλω, του είπε στα ελληνικά, να γίνει ο νονός της Ελλάδος για την ένταξή της στην ΕΟΚ.» Ο Πέτρος Μολυβιάτης, που μετέφραζε τη φράση, κόμπιασε λίγο στη λέξη νονός. Φυσικά τα γαλλικά του ήταν άψογα. Οπως συμβαίνει, όμως, σε πολλές γλώσσες, η συγκεκριμένη έννοια έχει και τις αρνητικές της λέξεις. Προσπάθησε, λοιπόν, να βρει την καταλληλότερη. «Parrain, Πέ¬τρο, Parrain», τον «βοήθησε» ο Καραμανλής. Τα γαλλικά του δεν συγκρίνονταν με του Μολυβιάτη. Με την εντέλεια, όμως, που προετοιμαζόταν για τις συναντήσεις του, είχε ήδη εντρυφήσει στο λεξικό, βρίσκοντας τη λέξη που αντιστοιχούσε στο ανάδοχος. Και κάτι συναφές. Τα αγγλικά του Καρα¬μανλή ήταν πολύ καλά. (Τον αδικούσε, ίσως η άρθρωσή του, όπως συνέβαινε, άλλωστε και στα ελληνικά.) Στις συναντήσεις του, όμως, με τους ξένους ηγέτες, ο ίδιος έκρινε πότε η συνομιλία έπρεπε να γίνει απ' ευθείας στα αγγλικά ή τα γαλλικά. Όταν χρειαζόταν να σκεφτεί την απάντηση στον συνομιλητή του, στρεφόταν στον Πέτρο Μολυβιάτη, περιμένοντας τη μετάφραση. Αν η απάντηση δεν απαιτούσε κάποια περίσκεψη, επέστρεφε στην ξενόγλωσση συνομιλία. Φυσικά οι συνομιλητές του είχαν αντιληφθεί αυτήν την επιλεκτική γλωσσομάθεια, εκτιμούσαν, όμως, την ακρίβεια και τη σοβαρότητα με την οποία επεδίωκε να διατυπώνει τις απόψεις του.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ένταξή μας στην ΕΟΚ κρίθηκε το 8ήμερο (Τετάρτη 25 Ιανουάριου - Τετάρτη 1 Φεβρουαρίου 1978). Στο διάστημα αυτό ο Καραμανλής συναντήθηκε με όλους τους Ευρωπαίους ηγέτες και πέτυχε, σε ηγετικό επίπεδο, την αποδοχή του ελληνικού αιτήματος, ανατρέποντας την αρνητική εισήγηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η γνωστή για το κύρος και τη μετριοπάθειά της βρετανική «Γκάρντιαν» χαρακτήρισε τα αποτελέσματα των συνομιλιών του Καραμανλή «θριαμβευτικά για την Ελλάδα». Λίγους μήνες δε αργότερα ο Ζισκάρ Ντ' Εστέν είπε τη γνωστή φράση, ότι δεν μπήκε η Ελλάδα στην ΕΟΚ, αλλά ο Κων. Καραμανλής.
Οι δημοσιογράφοι, που παρακολουθούσαμε από κοντά τη μοναχική και τιτάνια προσπάθεια του Έλληνα πρωθυπουργού, πολλές φορές είχαμε διερωτηθεί ποια ήταν τα μυστικά του όπλα. Από πού αντλούσε αυτό αυξημένο κύρος, γιατί ενέπνεε τέτοιο σεβασμό στους πανίσχυρους Ευρωπαίους ηγέτες, πως κατόρθωσε να τους πείσει ότι η ένταξή μας, την οποία καθιστούσαν απαγορευτική τα τότε ελληνικά προβλήματα, ήταν δικαίωμα της Ελλάδος και υποχρέωση τον εταίρων μας. Τρία περιστατικά, που σταχυολογώ τυχαία, πιθανών δίνουν μια απάντηση στα ερωτήματα αυτά. Λίγο πριν πει το τελικό ναι στην ένταξή μας ο Χέλμουτ Σμιτ ρώτησε τον Καρα¬μανλή, αν θα ανταποκρινόταν στην επιστροφή της χώρας μας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, που είχε τεθεί περίπου ων προϋπόθεση. Ο Καραμανλής του είπε αυτό θα γίνει την κατάλληλη στιγμή και υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις. Και ο Σμιτ του απάντησε: «Μου αρκεί η διαβεβαίωσή σας».
Το δεύτερο περιστατικό το αφηγείται παραστατικά ο πρέσβης κ. Βύρων Θεοδωρόπουλος: «Το 1957 στη σύσκεψη του ΝΑΤΟ στο Παρίσι ο Καραμανλής είχε δεχτεί εισηγήσεις από τους υπουργούς του να προσπαθήσει με διπλωματικό τρόπο να αποφύγει να δεσμευτεί για την τοποθέτηση πυραύλων στη χώρα μας, χωρίς, όμως, να δείξει ότι αρνείται. Με πήρε μαζί του στο διάλειμμα της συνόδου και περπατούσαμε συνεχώς αμίλητοι. Κάποια στιγμή μου είπε: Θα τους πω την αλήθεια. Δεν δίνει λύση το ψέμα. Και πήγε και τους είπε την αλήθεια. Ότι γι' αυτούς και γι' αυτούς τους λόγους δεν θα δεχθώ τους πυραύλους... Αυτές τις αρχές είχε ο Καραμανλής».
Το τρίτο, και μάλλον λιγότερο γνωστό, περιστατικό σημειώθηκε πάνω στο κότερο του Βασϊλη Γουλανδρή «Παλόμα», το οποίο είχε διατεθεί το καλοκαίρι του 1976 για ολιγοήμερες διακοπές του Ζισκάρ ντ' Εστέν, με τη συντροφιά του Καραμανλή. Μαγεμένος από μια ονειρική βραδιά του Αιγαίου, ο Γάλλος πρόεδρος ρώτησε τον Έλληνα πρωθυπουργό: «Πες μου, υπάρχει κάτι για να σε βοηθήσω περισσότερο στα προβλήματα που αντιμετωπίζεις;». Ο Καραμανλής είχε έτοιμη την απάντηση: «Θέλω σαράντα γαλλικά μιράζ, αν τελικά η Τουρκία με εξωθήσει σε πόλεμο. Τα θέλω όμως αμέσως. Θα τα παραλάβουν και θα τα χειρίζονται ελληνικά πληρώματα». Ο Γάλλος πρόεδρος συμφώνησε και την άλλη μέρα βρέθηκε στο Παρίσι ο Ευάγγελος Αβέ¬ρωφ, που με τον ομόλογο του υπουργό Αμύνης οριστικοποίησαν τη γαλλική παραχώρηση. Πιθανότατα, λοιπόν, τα άγνωστα όπλα του Κωνσταντίνου Καραμανλή ήταν η ειλικρίνεια, η ευθύτητα και η συνέπειά του, μεταξύ λόγων και πράξεων. Με αυτά τα στοιχεία εξασφάλισε την απόλυτη εμπιστοσύνη και τον σεβασμό των ξένων ηγετών, από αυτά αναδείχτηκε το πελώριο -για τα μέτρα της χώρας μας- διεθνές του κύρος, στα στοιχεία αυτά, τέλος, στήριξε τη μεγάλη του προσφορά προς τον τόπο και τον ελληνικό λαό.

06 Φεβρουαρίου 2015

ΗΤΤΑ ΤΗΣ ΕΛΑΔΑΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Οι μέρες που περνά ο τόπος είναι πολύ δύσκολες ,δεν είναι η πρώτη μας φορά,αυτή η κρίση ομως θα είναι σημαντική για το στρατηγικό μέλλον του τόπου.
Ελπίζω και εύχομαι οι πιστωτές μας να αντιληφθούν την δραματική κατάσταση,
Ομως η εποχή είναι αληθινά τραγική,αφου η Ευρώπη που αγαπήσαμε,για τον 'ανθρωπισμό" της,ετσι "χαίρεται" σήμερα το βαρβαρισμό της.
Δηλαδή την "βία" του "λευκού κολάρου" που είναι πολύ χειρότερη απο την ωμή βία,οταν οδηγεί σε ανθρωπιστική κρίση έναν λαό.
Τό μεγάλο ερώτημα είναι θα παραμείνει η Ευρώπη η μεγαλύτερη πνευνατική ενότητα του Κόσμου ή θα γίνει η απαρχή του τέλους του Ευρωπαικού ουμανισμού και στο τέλος θα σκοτώσει η ίδια την βάση της ύπαρξης της;

Γκίντερ Γκρας, «Η Ντροπή της Ευρώπης»

Το ποίημα του Γερμανού συγγραφέα, Χρησιμοποιώντας τη φόρμα αρχαιοελληνικής ωδής, ο νομπελίστας απευθύνεται στην Ευρώπη και την προειδοποιεί ότι κινδυνεύει με πνευματική πενία αν αποπέμψει από τις αγκάλες της τη χώρα που τη δημιούργησε. Με αναφορές στην Ιφιγένεια εν Ταύροις του Γκαίτε, τον μύθο της Αντιγόνης και το έργο του φιλέλληνα Γερμανού λυρικού ποιητή Χέλντερλιν ο Γκρας διατρέχει την ελληνική Ιστορία, από την αρχαιότητα ώς τη χούντα των συνταγματαρχών. Καταλήγει δε με την απειλή ότι «η απληστία των τραπεζών, των επιτρόπων και των εγκαθέτων τους» θα προκαλέσει τη μήνι των ίδιων των θεών. Δίχως την Ελλάδα η Ευρώπη θα είναι φτωχότερη, μία ήπειρος φθαρμένη και στερημένη από οποιαδήποτε πνευματικότητα.

«Η Ντροπή της Ευρώπης»
Στο χάος κοντά, γιατί δεν συμμορφώθηκε στις αγορές· κι Εσύ μακριά από τη Χώρα, που Σου χάρισε το λίκνο.
Οσα Εσύ με την ψυχή ζήτησες και νόμισες πως βρήκες, τώρα θα καταλυθούν, και θα εκτιμηθούν σαν σκουριασμένα παλιοσίδερα.
Σαν οφειλέτης διαπομπευμένος και γυμνός, υποφέρει μια Χώρα· κι Εσύ, αντί για το ευχαριστώ που της οφείλεις, προσφέρεις λόγια κενά.
Καταδικασμένη σε φτώχεια η Χώρα αυτή, που ο πλούτος της κοσμεί Μουσεία: η λεία που Εσύ φυλάττεις.
Αυτοί που με τη δύναμη των όπλων είχαν επιτεθεί στη Χώρα την ευλογημένη με νησιά, στον στρατιωτικό τους σάκο κουβαλούσαν τον Χέλντερλιν.
Ελάχιστα αποδεκτή Χώρα, όμως οι πραξικοπηματίες της, κάποτε, από Εσένα, ως σύμμαχοι έγιναν αποδεκτοί.
Χώρα χωρίς δικαιώματα, που η ισχυρογνώμονη εξουσία ολοένα και περισσότερο της σφίγγει το ζωνάρι.
Σ' Εσένα αντιστέκεται φορώντας μαύρα η Αντιγόνη, και σ' όλη τη Χώρα πένθος ντύνεται ο λαός, που Εσένα φιλοξένησε.
Ομως, έξω από τη Χώρα, του Κροίσου οι ακόλουθοι και οι όμοιοί του όλα όσα έχουν τη λάμψη του χρυσού στοιβάζουν στο δικό Σου θησαυροφυλάκιο.
Πιες επιτέλους, πιες! κραυγάζουν οι εγκάθετοι των Επιτρόπων· όμως ο Σωκράτης, με οργή Σου επιστρέφει το κύπελλο γεμάτο ώς επάνω.
Θα καταραστούν εν χορώ, ό,τι είναι δικό Σου οι θεοί, που τον Ολυμπό τους η δική Σου θέληση ζητάει ν' απαλλοτριώσει.
Στερημένη από πνεύμα, Εσύ θα φθαρείς χωρίς τη Χώρα, που το πνεύμα της, Εσένα, Ευρώπη, εδημιούργησε.

05 Φεβρουαρίου 2015

ΚΑΝΑΡΗΣ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ

Οι ανίκανοι της σήμερον, δεν είναι η πατρίδα. Αυτοί είναι το όνειδός της.

Η πατρίδα ποτέ δεν ξεπέφτει, δεν χάνεται στα τάρταρα της οικονομικής φρίκης, μονάχα ξαποσταίνει.
Διασώζει ο Γιάννης Βλαχογιάννης στα «Διηγήματά» του ένα φωτεινό συμβάν στο οποίο πρωταγωνιστεί
ο ήρωας Κωνσταντής Κανάρης.
Μετά την αποτυχία να πυρπολήσει στην Αλεξάνδρεια τον αιγυπτιακό στόλο
Επιστρέφει, λοιπόν, με τους ναύτες του, όλοι τους σε κακή κατάσταση, δίχως ψωμί και νερό.
Εμφανίζεται τότε, ένα αυστριακό εμπορικό πλοίο. Σαλτάρουν οι Έλληνες στο καράβι, πιάνει ο Κανάρης τον πλοίαρχο. «Τι θέλετε;» ρωτάει έντρομος ο καπετάνιος. «Ψωμί, νερό και ό,τι άλλο έχει το καράβι, γιατί πεθαίνουμε από την πείνα», απαντάει ο Κανάρης.
Ο αυστριακός προστάζει και κατεβαίνουν οι ζαϊρέδες στην βάρκα του μπουρλοτιέρη. Του λέει ο Κανάρης: «Δεν έχω χρήματα να σε πληρώσω τώρα· γράψε σ’ ένα χαρτί πόσο αξίζουν και φέρε το να το υπογράψω». «Δεν κάνουν τίποτα» αποκρίνεται ο ξένος. «Φέρε το χαρτί και γράψε δύο χιλιάδες γρόσια», είπε έντονα ο Κανάρης. Και αφού υπόγραψε: «Αλλά εσείς δεν έχετε έθνος», απαντά ο καντιποτένιος, το κοπέλι της "Ιερής Συμμαχίας". Καπνίζουν τα μάτια του, αστράφτει και βροντά ο Κανάρης. «Αν δεν έχουμε έθνος, θα κάνουμε».(Τον βρήκε και τον πλήρωσε όταν γίναμε κράτος και ο ίδιος υπουργός και πρωθυπουργός). 

01 Φεβρουαρίου 2015

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΤΕΛΟΣ

ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ΤΕΛΟΣ
Το τέλος της Μεταπολίτευσης, είχε ανακοινωθεί αμέτρητες φορές τα τελευταία χρόνια, αλλά οι πρωταγωνιστές της παρέμεναν πάντα εδώ, να νουθετούν, να τρομοκρατούν, να κρατούν θέσεις και να κυβερνούν.
23 Ιουλίου 1974:
Με τη επάνοδο του Κωνσταντίνου Καραμανλή και την αποκαταστασση της ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑΣ :αρχισε η Μεταπολίτευση.
Σημάδι της διαδρομής η νομιμοπιήση του ΚΚΕ.
25 Ιανουαρίου 2014:
Με την άνοδο στην εξουσία για πρώτη φορά ενός ΑΡΙΣΤΕΡΟΥ κόμματος,τελειώσε η Μεταπολίτευση.
Ολα αλλάζουν,ζούμε μια νέα εποχή που θα καταγραφεί ΣΑΝ ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ και σαν νέο θαχει και τις εκπλήξεις του ,ελπίζω.

Νέα σελίδα, νέο βιβλίο, νέα Μεταπολίτευση, νέα Ελπίδα για την ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ