22 Σεπτεμβρίου 2014

Ένα προσκλητήριο που δε στάλθηκε ποτέ…στους νικητές

Ένα προσκλητήριο που δε στάλθηκε ποτέ…στους νικητές 



«Την 28η Οκτωβρίου 1940 στην Ελλάδα δόθηκε μια προθεσμία τριών ωρών για να αποφασίσει σχετικά με τον πόλεμο ή την ειρήνη, αλλά ακόμα κι αν δίνονταν τρεις ημέρες ή τρεις εβδομάδες ή τρία έτη, η απάντηση θα ήταν η ίδια. Οι Έλληνες δίδαξαν την αξιοπρέπεια στο πέρασμα των αιώνων. Όταν όλος ο κόσμος έχασε την ελπίδα του, οι Έλληνες τόλμησαν να αμφισβητήσουν το αήττητο του γερμανικού τέρατος, υψώνοντας απέναντί του το υπερήφανο πνεύμα της ελευθερίας».
[Λόγος που εκφώνησε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Franklin Roosevelt (1933-1945)].

«Συνεπώς, η λέξη ηρωισμός φοβάμαι ότι δεν αποδίδει στο ελάχιστο τις πράξεις αυτοθυσίας των Ελλήνων, οι οποίες ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για τη νικηφόρα έκβαση της κοινής προσπάθειας των εθνών κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, για την ανθρώπινη ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Εάν δεν ήταν η ανδρεία των Ελλήνων και το θάρρος τους, η έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου θα ήταν ακαθόριστη.» [Παραφρασμένο από μια από τις ομιλίες του Βρετανού Πρωθυπουργού Winston Churchill, στη Βουλή των Λόρδων στις 24 Απριλίου 1941.]

«Το 'Όχι' των Ελλήνων του ’40 ήταν ένα ηχηρό 'Όχι' απέναντι στο φασισμό, στον ολοκληρωτισμό, στον αυταρχισμό και την υποκρισία. Εξάλλου, ποτέ στην ιστορία έθνους δεν αναφέρεται πιο λακωνικό, πιο εύγλωττο αλλά και πιο πειστικό παγκόσμιο κήρυγμα. Οι δύο μόνο συλλαβές που αποτέλεσαν το πολεμικό προσκλητήριο είχαν τη δύναμη αντί να προκαλέσουν πανικό, να σημάνουν πανεθνικό συναγερμό. Διότι το 'Όχι', ο λαός το είπε με τέτοιο πάθος, ώστε συμβολίζει διά μέσου των χρόνων τον αγώνα της υπέρβασης των δυνατοτήτων του ανθρώπου για την υπόστασή του, τις αξίες του, την ελευθερία του, την αξιοπρέπειά του. Τότε ήταν η στιγμή που η ιστορία έπαυε να είναι λόγια των σχολικών βιβλίων και των πανηγυρικών λόγων και μετουσιώνονταν σε πράξη ζωής.
Το 'Όχι' της Ελλάδας έγινε αβίαστα το σύμβολο της μαρτυρικής υποδουλωμένης, ματωμένης, αλλά ζωντανής Ευρώπης». [Maurice Schumann, Υπουργός των Εξωτερικών της Γαλλίας 1969-1973]


Αυτα ελεγαν οι συμμαχοί μας και συνεταίροι μας .Ξεχασαν όμως και δεν μας κάλεσαν όμως να γιορτάσουμε ΜΑΖΙ την ΝΙΚΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΜΑΣ
ΤΟ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ ΔΕΝ  ΣΤΑΛΘΗΚΕ ΠΟΤΕ...
ΜΟΝΟ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΟΙ ΟΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ Η ΦΤΩΧΙΑ..

11 Σεπτεμβρίου 2014

Τι σημαίνει η απόσχιση της Σκωτίας για την Ευρώπη, την Βρετανία και την Ελλάδα

Τι σημαίνει η απόσχιση της Σκωτίας για την Ευρώπη, την Βρετανία και την Ελλάδα

Τι σημαίνει η απόσχιση της Σκωτίας για την Ευρώπη, την Βρετανία και την Ελλάδα

Ποιές θα είναι οι επιπτώσεις από την ενδεχόμενη ανεξαρτοποίηση της Σκωτίας από την Μεγάλη Βρετανία; Ο Διπλωμάτης, ειδικός συνεργάτης του Reporter για θέματα διπλωματίας και εξωτερικής πολιτικής, αναλύει τις επιπτώσεις για τη Βρετανία, την Ευρώπη αλλά και την Ελλάδα ειδικότερα. Δεδομένης της περιπλοκότητας του ζητήματος, η ανάλυση παρουσιάζεται σε ενότητες με bullet points.


ΓΕΝΙΚΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ:
  • Η απόσχιση της Σκωτίας, per se, δεν θεωρώ ότι θα αποτελέσει άμεσο και πραγματικό κίνδυνο διάλυσης για την Ευρώπη.
  • Υπάρχουν πολλές ασφαλιστικές δικλείδες ώστε να αποφευχθεί ο έντονος κλυδωνισμός και εν τέλει η κατάρρευση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος.
  • Ωστόσο, το yes vote της Σκωτίας θα αποτελέσει απαρχή για άλλα: θα επηρεασθούν ριζοσπαστικά η κοινή γνώμη της Ουαλίας και ίσως και της Β. Ιρλανδίας.
  • Αυτό θα καταστήσει τη Βρετανία μια μικρο-μεσαία χώρα μέσα στην Ευρώπη.
  • Προσωπικά, δεν βλέπω γιατί η βρετανική elite θα επέλεγε να παραμείνει, έτσι «μικρο-μεσαία», μέσα σε μια Ευρώπη, που στο τέλος της πορείας της θα έχει εξαφανίσει τα εθνικά κράτη και οικονομίες. Θα μου φαινόταν παράξενο η επιχειρηματική και πολιτική elite να δεχόταν ποτέ να θέσει τον εαυτό της κάτω από ένα απρόσωπο «κράτος των Βρυξελλών», ελεγχόμενο από τους Γερμανούς.
  • Ο κίνδυνος λοιπόν είναι η αποχώρηση, στο δημοψήφισμα του 2017, της Βρετανίας. Μια τέτοια εξέλιξη είναι βέβαιο ότι θα επηρεάσει, εξίσου ριζοσπαστικά, την κοινή γνώμη άλλων ευρωπαϊκών περιοχών με ιστορικές τάσεις απόσχισης, όπως της Καταλωνίας, της Κορσικής και ενδεχομένως των Αλβανών της πΓΔΜ. 
  • Τότε, βέβαια, θα πρόκειται για το πραγματικό un-doing της Ευρ. Ένωσης και, ειδικά ως προς το τελευταίο, την αρχή μειζόνων προβλημάτων στα Βαλκάνια.
  • Ευρώπη χωρίς Βρετανία δεν νοείται ως προς την κοινή εξωτερική πολιτική. Αυτό που η Βρετανία φέρνει στην Ευρώπη είναι η στηριζόμενη σε αιώνες κυριαρχίας γεωπολιτική αντίληψη, η δομημένη άποψη περί εξωτερικής πολιτικής και ευχέρεια λήψης "αιχμηρών" αποφάσεων, που λείπει από την υπόλοιπη Ευρώπη.
  • Ευρώπη χωρίς Βρετανία δεν νοείται ούτε ως προς την κοινή πολιτική ασφάλειας. Εξάλλου, το μεγαλύτερο κράτος της Ευρώπης που θα έχει εναπομείνει μετά την αποχώρηση της Βρετανίας, η Γερμανία, ελέγχεται από διεθνείς συνθήκες (άρα τις ΗΠΑ/Βρετανία) ως προς το ύψος των αμυντικών της δαπανών. Κατά συνέπεια, πώς θα αποκτήσει ποτέ η Ευρώπη κοινό στρατό;
  • Ωστόσο, όπως εξηγώ παρακάτω, Ευρώπη χωρίς Βρετανία μπορεί να νοείται ως προς την κοινή οικονομική πολιτική. Μόνο που τότε υπεισέρχονται άλλοι παράγοντες, που καθιστούν την ενιαία αυτή οικονομική οντότητα ανίκανη να προχωρήσει και να καταστεί μια πραγματικά ολοκληρωμένη ενότητα, ολοκληρωμένη και στον τομέα της άμυνας και στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής. 
  • Και εκεί παίζεται το παιγνίδι της Βρετανίας: το Λονδίνο γνωρίζει πολύ καλά ότι χωρίς τη Βρετανία είναι αδύνατο για την Ευρώπη να ολοκληρωθεί από μόνη της.... 
ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΗ ΕΚΤΙΜΗΣΗ:

Για τη Βρετανία:
  • Σε περίπτωση yes vote, και σε περίπτωση που το νέο κράτος ΔΕΝ ζητήσει να καταστεί μέλος της ΕΕ, τότε αυτό θα αποτελέσει – προσωρινά τουλάχιστον – τη μεγαλύτερη πηγή ανησυχίας παγκοσμίως.
  • Εάν όμως η Σκωτία ζητήσει να ενταχθεί στην ΕΕ, τα πράγματα κάπως διευκολύνονται.
  • Κατά πάσα πιθανότητα η Σκωτία θα ζητήσει και θα καταστεί ταχύτατα το 30ό κράτος/μέλος.
  • Ωστόσο, η εισδοχή της θα γίνει με σκληρούς όρους (π.χ. δεν θα μπορέσει να αποκτήσει τα opt-outs της Βρετανίας). Τούτο, και για να αποφευχθεί η δημιουργία προηγουμένου για άλλες χώρες (χαριστικές ρήτρες εξαίρεσης θα ήθελαν όλοι), αλλά και για αποφευχθεί νέα απόσχιση από άλλες ευρωπαϊκές περιοχές (π.χ. Καταλωνία).
  • Επιπρόσθετα, ακόμα και εάν Σκωτία καταστεί μέλος, δεν προβλέπεται να υιοθετήσει το EUR.
  • Αντίθετα, το Λονδίνο έχει κάθε λόγο να πιέσει για δημιουργία μιας «ζώνης στερλίνας», ώστε να αποφευχθούν τα πολλά προβλήματα που αναπόφευκτα θα προκύψουν από την αλλαγή νομίσματος. Έτσι, ασφαλώς, το Λονδίνο θα προσπαθήσει να ελέγξει την οικονομία της Σκωτίας για πολλά χρόνια.
Εάν όμως η Σκωτία, ως νέο κράτος, δεν θελήσει να καταστεί κράτος μέλος της ΕΕ, τα κατ’ αρχήν διακριτά προβλήματα που θα μπορούσαν να ανακύψουν είναι:

Για την Ευρώπη:
  • Πολύ μεγάλο κτύπημα κατά της ΕΕ και της πορείας ολοκλήρωσης.
  • Ασφαλώς, Γαλλία-Ιταλία-Γερμανία, θα προσπαθήσουν να αποτελέσουν την τροχοπέδη για την μη διάλυση της Ευρώπης.
  • Γερμανία, ιδίως, θα μετριάσει την επιβολή της στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και θα φροντίσει να κάμψει την επιμονή της για παρακολούθηση της δημοσιονομικής «ορθοδοξίας» από τα κράτη μέλη.
  • Εκ των τριών αυτών μεγάλων χωρών, οι δύο πρώτες είναι σαφές ότι δεν υιοθέτησαν την ιδέα της ενωμένης Ευρώπης για γεωπολιτικούς λόγους και μόνο: είχαν δει από νωρίς ότι η αύξηση του βιοτικού επιπέδου των λαών τους θα ήταν αποτέλεσμα του συστήματος των διανομών του κοινοτικού προϋπολογισμού (με κυρίως αιμοδότη τη Γερμανία). Η Γερμανία από την πλευρά της υιοθέτησε την ιδέα ως τρόπο μετάβασής της από τη δική της διαίρεση σε Αν. και Δυτ. Γερμανία σε ενιαίο κράτος. Και αποδέχθηκε το οικονομικό κόστος που συνεπαγόταν η στρατηγική της επιλογή. Όμως η αρχική της απόφαση άλλαξε με την έναρξη της οικονομικής κρίσης το 2008.
  • Και οι 3 αυτές χώρες βλέπουν ακόμα και σήμερα τα αρχικά τους οράματα να ισχύουν και ασφαλώς επιθυμούν τη διατήρηση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος που εκπόνησαν.
  • Εξάλλου, θα ήταν ιστορικά ασύγγνωστο να επιστρέψουμε στον 21ο αιώνα στην προηγούμενη εποχή των κρατών-εθνών (από τον 19ο αιώνα έως και τον Β’ ΠΠ), όταν η ιστορική πορεία των κρατών είναι η consolidation σε κάτι μεγαλύτερο, με περισσότερη ασφάλεια και ευημερία.
  • Ως προς το κοινό νόμισμα, ασφαλώς ο κλυδωνισμός θα είναι σκληρός, όχι τόσο μεγάλος όμως, όσο ορισμένοι προβλέπουν, για τον απλό λόγο ότι η Βρετανία δεν αποτελεί μέρος του Eurogroup.
  • Δεν είναι δύσκολο να εκτιμηθεί ότι το EUR θα παραμείνει εν ζωή. Και κατά τη γνώμη μου, όχι μόνο θα παραμείνει, αλλά ίσως και θα αποτελέσει και τον καταλύτη για την μη διάσπαση της Ευρώπης.
Εξηγούμαι:
  • Είναι σαφές ότι της δημιουργίας και παγκόσμιας κυκλοφορίας του Ευρώ έχει προηγηθεί μια χωρίς προηγούμενο προσπάθεια μεταξύ των κρατών μελών της Ευρωζώνης για υψηλού βαθμού θεσμική και πολιτική ενοποίηση.
  • Η μετάλλαξη των νομισματικών/τραπεζικών θεσμών 19 κρατών από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα, ώστε να υποδεχθούν και να κυκλοφορήσει ομαλά το νέο νόμισμα στις παγκόσμιες αγορές, έχει «τσιμεντώσει» θεσμικά το Ευρώ.
  • Μόνο με έναν ολοκληρωτικό πόλεμο και παντελή καταστροφή των θεσμών όλων των κρατών που το έχουν υιοθετήσει μπορεί να καταστραφεί ένα κοινό νόμισμα.
  • Κατά συνέπεια, θεωρώ ότι το Ευρώ θα αποτελέσει την «άγκυρα» που θα σώσει το ευρωπαϊκό οικοδόμημα από την ολοκληρωτική καταστροφή.
  • Από την άλλη πλευρά, η δήλωση Cameron (δημοψήφισμα το 2017 για παραμονή Βρετανίας στην ΕΕ, εάν ο ίδιος επανεκλεγεί το 2016) θα εκφραστεί προ των βρετανικών εκλογών του 2016 και από άλλους Βρετανούς πολιτικούς. Άρα, θεωρώ βέβαιο ότι ο βρετανικός λαός θα κληθεί να εκφραστεί ως προς την παραμονή της χώρας στην ΕΕ.
  • Και τότε εκτιμώ πως ούτε η υπόλοιπη Βρετανία θα θελήσει να παραμείνει εντός της ΕΕ.
  • Δική μου εκτίμηση, αυτή τη στιγμή, είναι ότι με τη Σκωτία και τη Βρετανία εκτός, η Ευρώπη θα κατορθώσει να παραμείνει – μετά από μεγάλο κλυδωνισμό βέβαια – αταλάντευτη στην πορεία της, έχοντας όμως αλλάξει τα στοιχεία εκείνα που την έχουν καταστήσει μη φιλική προς τους ευρωπαϊκούς λαούς. Και αυτά δεν μπορεί να είναι άλλα από τη μείωση/εξαφάνιση των χρεών των κρατών μελών, την αναδιανομή των πλεονασμάτων στις ελλειμματικές οικονομίες, την επιστροφή στην ανάπτυξη των οικονομιών όλης της ευρωπαϊκής περιφέρειας.
  • Η αποχώρηση της Βρετανίας, όμως, όπως προαναφέρω, θα καταστήσει αυτή την Ευρώπη μια "κολοβή" ενότητα, που ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ να μετεξελιχθεί σε ολοκληρωμένη ήπειρο. Θα της λείπουν δηλαδή τα δύο κύρια και καίρια στοιχεία της ολοκλήρωσής της, που είναι η κοινή εξωτερική πολιτική και πολιτική άμυνας.
  • Και αυτό το Λονδίνο το γνωρίζει πολύ καλά. Εκεί είναι το παιγνίδι, που ασφαλώς και οι Γερμανοί το γνωρίζουν πολύ καλά, αλλά δεν νομίζω πως έχουν πολλά περιθώρια να αλλάξουν τη βάση των όσων κατασκεύασαν επί 50ετία.
  • Τέλος, φαντάζομαι ότι η ισοτιμία που προέβλεψε προ 3ημέρου η GS μεταξύ $/€ μέχρι το 2017 πρέπει να οφείλεται στην ίδια εκτίμηση: πιθανή απόσχιση της Σκωτίας και δημοψήφισμα στη Βρετανία το 2017.
Για την Ελλάδα:
  • Τα παραπάνω, εάν συμβούν, θα επηρεάσουν ασφαλώς και την Ελλάδα: και τούτο, γιατί η Ευρώπη, χωρίς τη Βρετανία, θα έχει καταστεί μια μεγάλη ηπειρωτική οντότητα, μη ναυτική, στην οποία η Ελλάδα ιστορικά δεν είχε ποτέ θέση.
  • Η γεωγραφία και η στρατηγική θέση της χώρας μας ήταν και θα παραμείνει πάντοτε μεσογειακή (δηλ. ναυτική, όπως έχει επικρατήσει να λέγεται).
  • Για τις ΗΠΑ, το γεωπολιτικό πλεονέκτημα της Ελλάδας έγκειται στο ότι ελέγχει το στρατηγικό βάθος των Στενών, άρα την κάθοδο του ρωσικού ναυτικού στη Μεσόγειο, ενώ η Κύπρος και η Σούδα αποτελούν την 1η και 2η γραμμή άμυνας υπέρ του Ισραήλ.
  • Πέρα από αυτό, έχει ήδη δημιουργηθεί και ένα άλλο, πολύ μεγάλο πλεονέκτημα για τη χώρα μας, που δεν συζητείται: Η ύπαρξη υδρογονανθράκων σε Ισραήλ-Κύπρο και Ελλάδα, με ενδεχόμενο τα ευρήματα να συνέχονται γεωλογικά. Αυτό έχει αλλάξει τα μακροχρόνια στρατηγικά δεδομένα στην περιοχή και ήδη οι κινήσεις που έχουν γίνει μέχρι τώρα είναι τεκτονικής σημασίας, αλλά στην Ελλάδα δεν γίνεται συζήτηση:
  • η Ελλάδα βρίσκεται ήδη σε συμπαγή αμυντική συμμαχία με το Ισραήλ, ασφαλώς υπό την αιγίδα των ΗΠΑ. Προ το καλοκαιριού, το Ισραήλ ανακοίνωσε ότι εντάσσει την Κύπρο και Ελλάδα στην αμυντική του ομπρέλα. Προφανώς η κίνηση αυτή έχει ως αποδέκτη την Τουρκία. Η συμμαχία αυτή, που προβλέπεται να κρατήσει βαθειά μέσα στον 21ο αιώνα, προσδένει τη χώρα μας στο αμερικανικό/ισραηλινό άρμα και το αρραγές της βασίζεται στα ενδεχομένως ενιαία ενεργειακά αποθέματα.
  • Το ζήτημα της οριοθέτησης της ΑΟΖ είναι απόλυτα συνδεδεμένο με την ελληνο-ισραηλινή συμμαχία. Πρόκειται, ασφαλώς, για το ζήτημα της κοινής εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων στην περιοχή που αρχίζει από τα θαλάσσια σύνορα του Ισραήλ με την Κύπρο και φθάνει μέχρι και τα Ιωάννινα. Αυτό ακριβώς προσπαθεί να κάμψει η Τουρκία. Εξ ου και ο Davutoglou, ο πρώτος που το αντελήφθη και έθεσε θέμα Καστελλόριζου, έγινε Πρωθυπουργός της Τουρκίας. Η προσπάθεια της Τουρκίας είναι να ενωθούν οι ΑΟΖ της με εκείνη της Αιγύπτου, ώστε να διακοπεί η γεωλογική και οικονομική ενότητα που κτίζεται μεταξύ Ισραήλ /Κύπρου /Ελλάδας, και να διασπαστεί η προοπτική της κοινής εκμετάλλευσης των πόρων αυτών.
  • Σύντομα η Ελλάδα θα αντιληφθεί ότι η ένωση της ΑΟΖ με την Κύπρο (άρα και η νομική κατοχύρωση των τριών θαλάσσιων κρατών για συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων), δεν μπορεί να της εξασφαλιστεί από την ΕΕ. Μόνο οι ΗΠΑ, που ελέγχουν την Αίγυπτο και είναι σε θέση να περιορίσουν την Τουρκία μέσω Ισραήλ, θα μπορούσε να επιβάλει μια τέτοια εκδοχή. 
  • Με ποιο αντάλλαγμα όμως, αν συνυπολογίσει κανείς ότι η ηπειρωτική Ευρώπη, με τη Γερμανία κυρίαρχο και τη Βρετανία εκτός, απολαμβάνει της μέγιστης καχυποψίας της Washington;
* Ο Διπλωμάτης είναι πρώην διπλωμάτης




Πηγή:www.reporter.gr

24 Ιουλίου 2014

Σαράντα χρόνια πέρασαν... Ένα μεγάλο ελληνικό παραμύθι συνεχίζεται

Αντώνης Αργυρός: Σαράντα χρόνια πέρασαν... Ένα μεγάλο ελληνικό παραμύθι συνεχίζεται




20.7.1974: Ξυπνήσαμε με τις σειρήνες  και  την επιστράτευση ,μια τρέλα , κάποια παιδόπουλα έδιναν την ζωή τους,στην αιματοβαμμένη Κύπρο.
Την επαύριο συναντήσαμε την μεγαλύτερη μετά το 1922  εθνική ταπείνωση ,γευτήκαμε τον ΑΤΙΛΛΑ, αλλά  οι υπαίτιοι  έμειναν ατιμώρητοι.. εις δόξαν της Δικαιοσύνης.
Την πίκρα της συμφοράς, διαδέχθηκε η ανάταση,η Ανάσταση  της Μεταπολίτευσης.
Μια καινούργια ελπίδα, μια σπίθα γεννήθηκε, ένα καινούργιο Σύνταγμα  και η προσμονή  για κάτι το καλύτερο, για μια Ευρωπαϊκή πορεία κι ολοκλήρωση των πόθων μας . Δεν υπάρχει ψυχή  Ελληνική, δεν υπάρχει σκέψη Ελληνική που να μην βλέπει αυτό το σταθμό του Έθνους  σαν κάτι σημαντικό και απίστευτο. Στην διαδρομή λοξοδρομήσαμε χάσαμε τον στόχο και νέα  δεινά συσσωρεύτηκαν και τελικά: «δυστυχώς επτωχεύσαμε».
Νέα αιματηρή προσπάθεια και χάθηκαν πολλά και οι κοινωνικές κατακτήσεις, «το  χρέος θηλιά στο λαιμό μας».
Και  τώρα τι θέλουμε : Θέλουμε μια νέα  Μεταπολίτευση μια νέα ελεύθερη Πατρίδα,όχι μια Ελλάδα που περιφρονεί και βρίζει τους διανοούμενους, τους ποιητές ,τους δασκάλους της, όχι μια Ελλάδα της μιζέριας και  της πτώχευσης.
Περπατούμε καθημερινά στην κόψη του ξυραφιού, νοιώθουν  αυτόν τον κίνδυνο του βηματισμού μας οι σύγχρονοι Έλληνες;
Ελπίζω πως σύντομα θα το διαπιστώσουμε.
Γιατί ο νόμος της ζούγκλας δεν έχει ολότελα αποδυναμωθεί .
«Ζητείται ελπίς»….
Αποστολή της Ελλάδας πλέον είναι αποστολή επιβίωσης του μέσα στους αφιλόξενους δαιδάλους του κόσμου.
 «Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες, ό,τι είστε, μην ξεχνάτε,
δεν είστε από τα χέρια σας μονάχα, όχι.
 Χρωστάτε και σε όσους ήρθαν, πέρασαν,θα  ρθούνε,  θα περάσουν.

Κριτές, θα μας δικάσουν οι αγέννητοι, οι νεκροί» ( 1925, Κ. ΠΑΛΑΜΑΣ)


δημοσιεύθηκε 24/7/2014

Εννιά αρθρογράφοι του NEWS 247 γράφουν για τα 40 χρόνια Μεταπολίτευσης 

υγ:  «Η κατάσταση δεν είναι τόσο άσχημη όσο φαίνεται· είναι ακόμη χειρότερη»

20 Ιουλίου 2014

Σαράντα χρόνια μετά την προδοσία: ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΕΜΕΙΝΑΝ ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΙ..

Σαράντα χρόνια μετά την προδοσία
Σαράντα χρόνια μετά την προδοσία

ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΕΜΕΙΝΑΝ ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΙ.....Σαράντα χρόνια μετά την προδοσία



«Αν αυτοί οι άνθρωποι παραμείνουν ατιμώρητοι, τότε η έννοια του νόμου θα έχει χάσει το νόημά της και η υπόλοιπη ανθρωπότητα θα πρέπει να ζήσει στον φόβο»


Αυτά ήταν τα λόγια του Μπένζαμιν Φεράντζ, ενός από τους κατηγόρους στη δίκη της Νυρεμβέργης. Αυτοί που αφησαν τον ΑΤΤΙΛΑ  να περάσει  οι παρόμοιοί τους της 15ης του Ιούλη 1974 παρέμειναν ατιμώρητοι...

40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ -ΠΑΜΕ ΑΡΑΓΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ; ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ Ν’ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΩΡΑ:

 40 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ 
ΠΑΜΕ ΑΡΑΓΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ ;
 ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ Ν’ ΑΛΛΑΞΕΙ ΤΩΡΑ:



Στη καθημερινότητα  μας ακούμε τους  ιθύνοντες του Τόπου να αποδίδουν την κακοδαιμονία του στην δήθεν έλλειψη δυνατότητας λήψεως επικαίρων και δραστικών μέτρων ,για την θεραπεία  των  επιτακτικών αναγκών της Πολιτείας, στις ισχύουσες Συνταγματικές ρυθμίσεις. Αυτό εν πολλοίς είναι ανακριβές.
Δεν χωρεί  όμως αμφιβολία ότι, αρκετοί  από εκείνους που καταγγέλλουν αυτά τα Συνταγματικά ζητήματα , δεν φρόντισαν  όταν και ενώ μπορούσαν  να προβούν στις αναγκαίες παρεμβάσεις  ,με αποτέλεσμα την οικτρή πλέον  κατάσταση που διερχόμεθα.
Υπάρχουν  βεβαίως, τεράστια  ζητήματα που θα μπορούσαν να θεραπευθούν άμεσα αλλά σε ευρύτερο επίπεδο  με μια γενναία Συνταγματική Αναθεώρηση και γι’ αυτά θα αναφερθώ επιγραμματικά  όπως:
α) Η πλήρης και χωρίς όρια Ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, με  εσωτερική επιλογή της Ηγεσίας της με κριτήρια την αρχαιότητα και την αποδοτικότητα  αλλά και με  αυστηρό εσωτερικό έλεγχο κάθε καθυστέρησης στην λειτουργία της. 
β) η  πλήρης  αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος:
1)με την υποχρεωτική  αμοιβαία  λογοδοσία όλων των εξουσιών 
2) την καθιέρωση  συγκεκριμένης θητείας, χωρίς καμιά  απολύτως παράταση ή ανανέωση  για όλα τα εκλεγμένα όργανα (Βουλευτές, Πρόεδρος δημοκρατίας, Δήμαρχοι κλπ, Ηγεσία Δικαιοσύνης) 
3) ο αυστηρός δικαστικός και μόνον έλεγχος του πολιτικού χρήματος και του «πόθεν έσχες» όλων των δημοσίων λειτουργών,χωρίς την συμετοχή της Βουλής 
 4) η κατάργηση κάθε προνομίου και ακαταδίωκτου για τους ασκούντες δημόσια λειτουργία, όλοι οι πολίτες χωρίς καμιά εξαίρεση υπάγονται στον φυσικό δικαστή τους  5) Η ενδυνάμωση των αρμοδιοτήτων του Προέδρου της δημοκρατίας και μη προσφυγή στις κάλπες για τον λόγο αυτό. 
6)Η μη πρόωρη διάλυση της Βουλής παρά μόνον σε περίπτωση απώλειας της «δεδηλωμένης» και αδυναμίας σχηματισμού Κυβέρνησης 
7) Η καθιέρωση μόνιμων Αναπληρωτών Υπουργών στα Υπουργεία Άμυνας, Εξωτερικών, Παιδείας.
 8) Η ενοποίηση των ελεγκτικών μηχανισμών του Κράτους κάτω από τον έλεγχο ανώτατου   δικαστικού λειτουργού  που θα διορίζεται από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο με ετήσια μη ανανεώσιμη  θητεία.  
9) η προστασία της Παιδείας, της  επιχειρηματικότητας των  επενδύσεων  και της ανάπτυξης 
10) η  προστασία αδύναμων ομάδων, 
11) η  προστασία του περιβάλλοντος 
 Όμως ανεξάρτητα απ’ όλα τα παραπάνω θεσμοί υπάρχουν και σήμερα  με τα προβλήματα τους, αλλά δεν λειτουργούν ,όπως θα έπρεπε. Δεν  φταίει το Σύνταγμα που οι περίφημες προανακριτικές και εξεταστικές Επιτροπές της Ελληνικής Βουλής, δεν λειτουργούν ή μάλλον αποτελούν πλέον  το μόνιμο «καθαρτήριο» των πάσης φύσεως ανομημάτων κι αυτό αφού η σκοπιμότητα των αποφάσεων καταλύει εκάστοτε την νομιμότητα και την δεοντολογία και εν  τέλει η Ποινική Δικαιοσύνη ( πχ περίπτωση Άκη) έρχεται  να βγάλει τα «κάστανα απ’ τη φωτιά», όπου όμως οι περίφημοι νόμοι «περί της (μη )ευθύνης των Υπουργών » και βουλευτική «ασυλία» το επιτρέψουν .Αλήθεια γιατί δεν καταργούνται αυτές οι εξωφρενικές διατάξεις ακόμα και σήμερα εκεί που το Σύνταγμα το επιτρέπει.
Έτσι όσο υπέροχη συνταγματική αναθεώρηση κι αν έχουμε αν δεν αλλάξουν οι κατεστημένες δομές οι νοοτροπίες  και τα  πάσης μορφής «ακαταδίωκτα» ο Τόπος θα ταλανίζεται.  
 Η τρομακτική κρισιμότητα των περιστάσεων που περνά η Ελλάδα  και μαρτυρεί  ότι ο ευλογημένος και μαρτυρικός συνάμα  Τόπος μας, βιώνει ξανά την σημερινή αλγεινή πραγματικότητα ,αλλά συνεχίζει να ελπίζει και να μάχεται  .Όσα ο ταλαιπωρημένος Λαός  μας κατέχτησε με τον ιδρώτα  και το αίμα Του αμφισβητούνται  πλέον στ’ όνομα της «ανάγκης ».
 Η κρίση της οποίας την εξέλιξη παρακολουθούμε  βρίσκεται στην κορύφωση της. Δεν μπορώ να προβλέψω  ποιο μπορεί νάναι το αύριο και το μεθαύριο της κρίσης  στο μέλλον της Ελλάδας και της Ευρωπαϊκής  Ένωσης. Πάντως εκείνο που φαίνεται καθαρά στον ορίζοντα είναι,  ότι υπάρχει τεράστιο ζήτημα  από την αμφισβήτηση  ακόμη και  οπισθοδρόμηση που υφίστανται οι πολίτες  σε ζητήματα  που άπτονται  του νομικού μας πολιτισμού  κι έτσι αποτυπώνεται στην πλειονότητα των  μελετών  του συλλογικού αυτού έργου.
Είναι βέβαιο πως ο πολιτισμός ενός τόπου είναι προϊόν αγώνων ,είναι γέννημα  γενναίων και άγρυπνων συνειδήσεων  έντιμων ανθρώπων  που θέλουν να ζουν με ή χωρίς υλικά αγαθά,  αλλά προ πάντων με ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ και ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ   που δεν είναι προϊόν υλικού  πλούτου .
Νομίζω, ότι προέχει η προσπάθεια να ξεπεράσει ο τόπος πρώτα την ηθική  κρίση μέσα στα όρια που διαγράφει ο  νόμος ,η Δημοκρατία, η ζωή, η αρμονία της Πόλης και η ευτυχία των πολιτών . ο Τόπος  χρειάζεται μια ΝΕΑ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ σε όλα τα κρίσιμα θέματα.Κι αυτό δεν είναι λόγια
 Ο Λαός μας ποθεί την Ανάσταση:  «Κρασί δεν είναι, αδέρφια, η λευτεριά μήτε γλυκιά γυναίκα, μήτε και βιος μες στα κελάρια σας μήτε και γιος στην κούνια·
έρμο τραγούδι ’ναι ακατάδεχτο και σβήνει στον αγέρα!»
( Ν .ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ «Οδύσσεια»)
Χαίρετε! 

ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ     

19 Ιουλίου 2014

«Να μην λυγίση ποτέ καρδιά μας[ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΠΕΡΑΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ 20/7/1974"


"Να μην λυγίση ποτέ καρδιά μας" 

                                                 (ΦΩΤΟ Η ΕΛΔΥΚ ΣΤΗ ΜΑΧΗ)

Σαραντα χρόια πέρασαν απο τη  Τουρκική εισβολή στην Κύπρο .

Πέντε χρόνια πέρασαν από την ΠΤΩΧΕΥΣΗ την   νεα εφιαλτική περιπέτεια που έχουμε εμπλακεί σ΄ έναν κόσμο  τόσο εχθρικό  και χρειαζόμαστε όλοι μας  μια νότα αισιοδοξίας, μια ελπίδα, ένα χαμόγελο, πράγμα που οι ασχολούμενοι ολημερίς με τα νούμερα έχουν από καιρό λησμονήσει. 

Όχι δεν αρκούν τα «προαπαιτούμενα» ,τα «μέτρα» και όλα τα άλλα για ζήσουμε ,είχαμε μια καταστροφή, δεν χάσαμε το δικαίωμα μας να ζήσουμε. Κάποιος πρέπει να εμπνεύσει  ελπίδα στους σκληρά δοκιμαζόμενους κι αυτό πρέπει να επιδιωχθεί  με κάθε τρόπο κι απ’ όλες τις πλευρές, γεγονός  όμως εξαιρετικά δύσκολο, εν όψει της έντασης της κρίσης και των επικείμενων έντονων εκλογικών αναμετρήσεων. Η ψυχική μας «κατάσταση» είναι η μεγαλύτερη απειλή για την προσπάθεια.

Όπως και να το κάνεις η σημερινή Ελλάδα ξεχωρίζει… αγωνίζεται ,ματώνει μα δεν το βάζει κάτω. Οι Έλληνες ματωμένοι αλλά περήφανοι πράττουν πάντοτε το χρέος τους ,όπως το έχουν πράξει τόσες φορές  σε  όλες τις κρίσιμες στιγμές του Έθνους και της Ιστορίας τους .

Υπάρχει  άραγε ελπίς;  Όπως είπε και ο μέγας Καζαντζάκης : «Η Ελλάδα επιζεί ακόμα, επιζεί νομίζω μέσα από διαδοχικά θαύματα .»


Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα το μέλλον, ο καλύτερος τρόπος να προβλέψεις το μέλλον σου είναι να το δημιουργήσεις
Ένας νέος κύκλος της Ελληνικής ιστορίας φαίνεται να έρχεται και μάλιστα σύντομα.

18 Ιουλίου 2014

"Των οικιών εμπιπραμένων υμείς άδετε" ΠΕΡΑΣΑΝ ΣΑΡΑΝΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΛΥΓΙΣΕΙ ΠΟΤΕ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ



Αισώπειο το γνωμικό∙. Κόχλαζαν τα σαλιγκάρια καθώς ψήνονταν στη φωτιά. Τον ήχο από το κόχλασμα αθώο χωριατόπουλο τον πήρε για τραγούδι, και οργισμένο αναφώνησε: «Ατιμα ζωντανά, καίγονται τα σπίτια σας κι εσείς το γυρίσατε στο τραγούδι;», «…των οικιών υμών εμπιπραμένων υμείς άδετε;». Με τα χρόνια –κοντά δυόμισι χιλιάδες!– και τη χρήση το δευτεροπρόσωπο «υμών» έγινε και πρωτοπρόσωπο: «ημών». «Των οικιών ημών εμπιπραμένων εσείς τραγουδάτε;»
Και όχι μόνο τραγουδάνε οι ανεκδιήγητοι. Δεν ξέρουν και το… θέμα, όταν τους ρωτάς: «Τι τραγούδι λέτε, επί τέλους;», ψελλίζουν διάφορα και… αδιάφορα.
Άρχισε ο αγώνας ". Νέα παιδιά, άγουρα με νεανική ζέση και άγνοια, τηλεφωνούν ,στέλνουν μηνύματα στο άγνωστο .
Και οι άλλοι οι υποψιασμένοι χτυπούν την πόρτα μας. Γνωστοί –άγνωστοι ,υποκριτές και άλλοι ονειροπόλοι
Μακάριοι στην άγνοια τους. ή  στην ηλιθιότητα μας
Μακάριοι που δεν ξέρουν πώς αυτό το επάγγελμα  που έθρεψε γενιές ΤΕΛΕΙΩΣΕ.
Ψεύτες ,Φαρισσαίοι,υποκριτές κρύβουν την  συμφορά που φέρανε στον Τόπο ,την προδοσία
 Όλοι μας (υπαίτιοι και αναίτιοι)  «ζητάμε» συγγνώμη (κανείς δεν φιλοτιμήθηκε μέχρι σήμερα) , που «καταστρέψαμε» έναν ηρωικό λαό ,έναν χώρο αγώνων ,μια ελπίδα στα νιάτα.Ο Φασισμός συντρίφτηκε στην ΕΘΝΙΚΉ ΜΑΣ ΤΑΠΕΊΝΩΣΗ ΤΟΥ ΙΟΥΛΗ ΤΟΥ 1974.

Και  τώρα τι θέλουμε : Θέλουμε μια νέα Δημοκρατική Ελλάδα. Μια Ελλάδα που οραματίστηκε ο Μακρυγιάννης ο Τρικούπης, ο Βενιζέλος. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όχι μια Ελλάδα που περιφρονεί τους διανοούμενους, τους ποιητές ,τους δασκάλους της.
Δεν μας φταίνε μόνο οι Κασσάνδρες και οι Εφιάλτες, πάντα υπήρχαν παντού ,μάς φταίει το κακό μας το κεφάλι και όχι μόνον .
Το ζήτημα είναι «ποιος πληρώνει το βαρκάρη» .
Συγγνώμη για την ευθύνη της δική μας γενιάς στους νέους που "προδώσαμε".
"Των οικιών εμπιπραμένων υμείς άδετε" εκτός και αν το νέο πού έρχεται (γιατί  έρχεται ορμητικό και ασυγκράτητο)  το πάρει απόφαση και σηκώσει τον σταυρό του μαρτυρίου.
Λέτε;
Περπατούμε στην κόψη του ξυραφιού, νοιώθουν  αυτόν τον κίνδυνο του βηματισμού μας οι σύγχρονοι Έλληνες;
Ελπίζω πως σύντομα θα το διαπιστώσουμε. Γιατί ο νόμος της ζούγκλας δεν έχει ολότελα αποδυναμωθεί .

"Tο ψωμί σώθηκε, τα βόλια σώθηκαν, γεμίζουν τώρα τα κανόνια τους μόνο με την καρδιά τους.

Tόσα χρόνια πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα όλοι πεινάνε, όλοι σκοτώνονται και κανένας δεν πέθανε - πάνου στα καραούλια λάμπουνε τα μάτια τους, μια μεγάλη σημαία, μια μεγάλη φωτιά κατακόκκινη και κάθε αυγή χιλιάδες περιστέρια φεύγουν απ' τα χέρια τους για τις τέσσερις πόρτες του ορίζοντα."  (Ρωμιοσύνη Ρίτσος Γιάννης)


ΑΝΤΩΝΗΣ Π.ΑΡΓΥΡΟΣ  17/7/2014