Google+ Badge

17 Αυγούστου 2015

Η απώλεια της δεδηλωμένης, η ψήφος εμπιστοσύνης και οι εκλογές.


Η απώλεια της δεδηλωμένης, η ψήφος εμπιστοσύνης και οι εκλογές.

(ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΑΡΘΡΑ 84,37,38)

Μελέτη ΑΝΤΩΝΗ Π.ΑΡΓΥΡΟΥ
1.Εισαγωγή:
Είναι αναμφισβήτητο ότι η Κυβέρνηση πρέπει να απολαμβάνει της εμπιστοσύνης της Βουλής κατά το άρθρο 84Σ - (Εμπιστοσύνη της Βουλής - Αρχή της δεδηλωμένης). Οι βουλευτές δεν αρκεί να περιορίζονται στο νομοθετικό ή ελεγκτικό τους έργο, πρέπει και  έχουν και λόγο για την ανάδειξη και διατήρηση της εκτελεστικής λειτουργίας.
2.Τι ορίζει το Σύνταγμα και ο Κανονισμός της Βουλής:
Το άρθρο 84 του Συντάγματος και το άρθρο 141 του Κανονισμού της Βουλής προσδιορίζουν τη διαδικασία υποβολής πρότασης εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, της συζήτησης αυτής και της ψήφισής της. Σύμφωνα με το άρθρο 84 του Συντάγματος, η Κυβέρνηση μπορεί οποτεδήποτε να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης. Η συζήτηση για την πρόταση εμπιστοσύνης ή δυσπιστίας αρχίζει δύο ημέρες μετά από την υποβολή της σχετικής πρότασης και δεν μπορεί να παραταθεί πέρα από τρεις ημέρες από την έναρξή της. Η ψηφοφορία για την πρόταση εμπιστοσύνης ή δυσπιστίας διεξάγεται αμέσως μόλις τελειώσει η συζήτηση, μπορεί όμως να αναβληθεί για 48 ώρες, αν το ζητήσει η κυβέρνηση.
3.Πόσες ψήφους χρειάζεται η κυβέρνηση:
Πρόταση εμπιστοσύνης δεν μπορεί να γίνει δεκτή, αν δεν εγκριθεί από την απόλυτη πλειοψηφία των παρόντων βουλευτών, η οποία όμως δεν επιτρέπεται να είναι κατώτερη από τα δύο πέμπτα του όλου αριθμού των βουλευτών.
Σύμφωνα με το άρθρο 141 του Κανονισμού, η κυβέρνηση μπορεί οποτεδήποτε να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής με γραπτή ή προφορική δήλωση του πρωθυπουργού στη Βουλή. Στην περίπτωση αυτήν η πρόταση εμπιστοσύνης εγγράφεται σε ειδική ημερήσια διάταξη. Η συζήτηση αρχίζει μετά δύο ημέρες από την υποβολή της και τερματίζεται με ψηφοφορία, το αργότερο έως τα μεσάνυχτα της τρίτης ημέρας από την έναρξη της.
Η ψηφοφορία για την πρόταση εμπιστοσύνης είναι πάντοτε ονομαστική και κατά τη διάρκεια αυτής ψηφίζουν και οι υπουργοί και υφυπουργοί, αν είναι μέλη της Βουλής.
Η παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στη Κυβέρνηση είναι λοιπόν μια κορυφαία διαδικασία του κοινοβουλευτικού συστήματος και ρυθμίζεται από το άρθρο 84 του Συντάγματος.
4. Η διαδικασία των διερευνητικών εντολών:
Η απώλεια της εμπιστοσύνης της Βουλής οδηγεί κατά το άρθρο 38παρ 1 Σ την απαλλαγή από τον ΠτΔ από τα καθήκοντα της την Κυβέρνηση.
Στην περίπτωση αυτή ακολουθείται  η ακόλουθη διαδικασία.
Σύμφωνα με το άρθρο 37 του Συντάγματος (37Σ), αν κανένα κόμμα δεν διαθέτει την απόλυτη πλειοψηφία, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέχει στον αρχηγό του κόμματος που διαθέτει τη σχετική πλειοψηφία (το πρώτο κόμμα) διερευνητική εντολή για να διακριβωθεί η δυνατότητα σχηματισμού Κυβέρνησης που να απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της Βουλής.
Αν δεν διαπιστωθεί αυτή η δυνατότητα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας παρέχει διερευνητική εντολή στον αρχηγό του δεύτερου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος και εάν δεν τελεσφορήσει και αυτή, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δίνει διερευνητική εντολή στον αρχηγό του τρίτου σε κοινοβουλευτική δύναμη κόμματος.
Κάθε διερευνητική εντολή ισχύει για τρεις ημέρες. Για να μετατραπεί η διερευνητική εντολή σε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης θα πρέπει να προκύψει ότι ο εντολοδόχος πρωθυπουργός διαθέτει την εμπιστοσύνη της Βουλής προτού πάει η κυβέρνηση στη Βουλή, όπως συνέβη στις τελευταίες εκλογές .
Ωστόσο, αν οι διερευνητικές εντολές δεν τελεσφορήσουν, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, στο πλαίσιο του ρυθμιστικού του ρόλου:
Ι.-Καλεί τους αρχηγούς των κομμάτων (μπορεί να τους καλέσει εν συμβουλίω ή έναν-έναν ή όπως ο ίδιος κρίνει) σε μια προσπάθεια σχηματισμού Κυβέρνησης που να έχει την εμπιστοσύνη της Bουλής.
ΙΙ.-Αν δεν υπάρξει συμφωνία σχηματισμού Κυβερνήσεως που να έχει την εμπιστοσύνη της Βουλής ο ΠτΔ ,επιδιώκει το σχηματισμό Κυβέρνησης, από όλα τα κόμματα της Bουλής για τη διενέργεια εκλογών.
ΙΙΙ.-Σε περίπτωση αποτυχίας και αυτής της προσπάθειας τότε:
Αναθέτει στον Πρόεδρο του Συμβουλίου της Επικρατείας ή του Αρείου Πάγου ή του Ελεγκτικού Συνεδρίου τον σχηματισμό Κυβέρνησης, όσο το δυνατόν ευρύτερης αποδοχής, για να διενεργήσει εκλογές, και διαλύει τη Bουλή.(Κυβέρνηση Παν Πικραμμένου, 2012)
Στις περιπτώσεις κατά τις οποίες ανατίθεται εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης ή διερευνητική εντολή σε αρχηγό κόμματος, αν το κόμμα δεν έχει αρχηγό ή εκπρόσωπο, ή αν ο αρχηγός ή ο εκπρόσωπός του δεν έχει εκλεγεί βουλευτής, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δίνει την εντολή σ’ αυτόν που προτείνει η κοινοβουλευτική ομάδα του κόμματος.
 5.Στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν  οι εξής  πιθανότητες-δυνατότητες: 
α)Συγκρότηση  Κυβέρνησης Εθνικής ενότητας ή Κυβέρνηση συνεργασίας με διεύρυνση των κυβερνητικών εταίρων,για υλοποίηση της συμφωνίας και διαπραγμάτευση του χρέους ,εν όψει και των ασφυκτικών χρονοδιαγραμμάτων του Μνημονίου 3 και της εφιαλτικής καταστάσεως της οικονομίας.
 Μετά την ορκωμοσία της νέας Κυβέρνησης παροχή  ψήφου εμπιστοσύνης κατά το 84 Σ.
β) Εκλογές, μετά παραίτηση της Κυβερνήσεως(άρθρο 37 παρ 3 Σ) , ή την μη παροχή ψηφου εμπιστοσύνης, είναι δυνατόν  να ακολουθήσει  δήλωση των κομμάτων προς τον  ΠτΔ για αδυναμία συνεργασίας, έτσι να αποφευχθούν οι διερευνητικές εντολές και οι  εκλογές να διεξαχθούν τέλος Σεπτέμβρη ή   αρχές Οκτώβρη, με την εφαρμογή της ρύθμισης του άρθρου 37 εδ γ Σ.
γ)Παροχή ψήφου εμπιστοσύνης ή ανοχής προς την Κυβέρνηση κατά το 84Σ
 Σύμφωνα με όσα ορίζει το Σύνταγμα και ο Κανονισμός, για να λάβει μια κυβέρνηση ψήφο εμπιστοσύνης δεν είναι απαραίτητοι πάντοτε 151 ψήφοι Η ψήφος εμπιστοσύνης  για να εγκριθεί  κατά το 84 παρ 6 Σ  απαιτείται απόλυτη  πλειοψηφία των παρόντων βουλευτών,η  οποία δεν επιτρέπεται να είναι κατώτερη  από τα 2/5 του όλου αριθμού των βουλευτών. (300 βουλευτές χ 2/5 =120 βουλευτές.
Με βάση τα παραπάνω, ένα κόμμα μπορεί, αντί να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης προς μια κυβέρνηση, να επιλέξει την ψήφο ανοχής, οι βουλευτές του θα απόσχουν από την ψηφοφορία για την παροχή ψήφου εμπιστοσύνης.
Συνεπώς: είναι πολλές οι  πιθανότητες όπως αυτές διαμορφώνονται από τα άρθρα 37,38,84 Σ και μάλλον οι εκλογές είναι το  μέγα ερωτηματικό.  οι εκλογές, αν τελικά όμως διεξαχθούν, θα γίνουν με με δεσμευμένους συνδυασμούς (λίστες),  λόγω μη παρέλευσης του 18μήνου από τις προηγούμενες εκλογές,όπως συνέβη στις εκλογές του 1985 Η τελευταία διαδικασία ακολουθήθηκε και κατά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012, οι οποίες διενεργήθηκαν μέσα σε ενάμιση μήνα από τις προηγούμενες, αυτές της 6ης Μαΐου 2012.
18/8/2015



17 Ιουλίου 2015

Η ΜΑΝΤΑΜ ΣΟΥΣΟΥ...ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΩΡΙΣΜΕΝΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ..



Η ΜΑΝΤΑΜ ΣΟΥΣΟΥ...ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΩΡΙΣΜΕΝΗΣ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ..

Σαν δεν ντρεπομαστε..Γίναμε Χαβουζα Σκουπιδιων!

Στην ουρά του ΑΤΜ με πέντε διαφορετικές κάρτες η κυρία με το PRADA και το MERCEDES,με αναμένη την μηχανή να περιμένει!!! (Σήμερα Ακαδημίας ωρα 4μμ).

ΠΗΡΑΜΕ δείγμα ελληνικού "φιλότιμου" και…"φιλοπατρίας" απ’ τους ελβετοκαταθέτες, με ανάμεσά τους τομάρια που δήλωναν εισοδήματα πένητος. 
Ήρθε όμως η ώρα της κάθαρσης, όταν η πατρίδα κινδυνεύει; Μας γέμισαν ψεύτες παρατρεχάμενους «ρήτορες» και κομματόσκυλα,τα λαμόγια,τους ψευτόμαγκες,τους απόντες .
Κανείς δεν διεκδικει τα κλεμμένα,οι επαναστατες της πλάκας(που με σιγουριά βγάλανε το χρήμα εις τας Ελβετίας) μάς κανουν πλάκα με την σιγουριά του "βλάκα"

ΜΑΣ…έπεισαν, την επόμενη μέρα. 
Με τον καπνό ακόμα ανοθρώσκοντα απ’ τα χαλάσματα της Ελλάδα μας .
Οποία μεγαλεία!

Για τούτα και για τ' άλλα, «Σιλάνς, πτωχοί...»

15 Ιουλίου 2015

Spiral: Ιούλιος, ο μήνας των εκπτώσεων [Αλίκη Κατσαρού]...

Spiral: Ιούλιος, ο μήνας των εκπτώσεων [Αλίκη Κατσαρού]...: Φοβάμαι το πληκτρολόγιο, μην και πάρει καμιά πρωτοβουλία και γράψει τη λέξη ‘ξεπούλημα’, εκεί που θέλω να γράψω ‘εκπτώσεις’. Μέρες τώρα ...

09 Ιουλίου 2015

ΟΧΙ ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ.....

ΟΧΙ ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ.....



«Όχι με λόγια, μ’ έργα τ’ Άδικο πολέμα!»
Περπατούμε στην κόψη του ξυραφιού. Νοιώθουν αυτό τον κινδυνώδη βηματισμό οι σημερινοί Έλληνες;
Όσοι τον μαύρο Ιούλη του 1974 είχαμε την τιμή να βρισκόμαστε φαντάροι στις προφυλακές της Πατρίδας, όπως και οι πρόγονοι μας, ξέραμε πολύ καλά πώς ο θάνατος ταξίδευε δίπλα μας. Έτσι τώρα όλοι ξέρουμε πως κάθε γενιά τραβά το σταυρό της ,για την Πατρίδα, για την ζωή και την κοινωνική δικαιοσύνη. Όσοι ζήσαμε τότε την τραγικότητα των στιγμών, την εθνική προδοσία,  τον εξευτελισμό του Έθνους, τους πρόσφυγες, τα σκοτωμένα παλληκάρια μας, λαχτάρισε η καρδιά μας όταν επιτέλους εντάχθηκε η Ελλάδα μας στην ΕΟΚ.

Θέλεις ν' αφήσεις στην άκρη τα περασμένα, όμως εκείνα δε σ' αφήνουνε με τίποτα. Στερούνται άραγε τόσο πολύ σημασίας όσα συμβαίνουν σήμερα ώστε να ασχολούμαστε διαρκώς με το παρελθόν;
Η Ευρώπη ήταν για κάποιους  η ελπίδα και σιγουριά της ασφάλειας, έγινε χώρος ευημερίας κάποιες στιγμές ακόμα και η σκληρή και άκαρδη αδελφή, όπως στην κρίση στα Ιμια ..
Εμείς όμως δεν το παλέψαμε καλά το πράγμα και τελικά τα τελευταία χρόνια κατάντησε η σχέση μας ,λόγω του δανεισμού και της πολιτικής του χρέους,  ατελείωτος εφιάλτης..
Εκτοτε ο μύλος γύρισε  γρήγορα και τώρα κάποιοι μέσα και έξω, αφρόνως επιβουλεύονται τις κατακτήσεις τη ν πίκρα  και τους αγώνες του  Λαού μας .Ποιος τολμά να μας  απειλεί να φύγουμε από το κοινό μας σπίτι; Αυτοί οι λαοί  που στον τελευταίο Μεγάλο Πόλεμο ,στάθηκαν δίπλα στο ναζισμό κι απέναντι στις χώρες της ελευθερίας ; Νομίζω πως η Ιστορία τιμωρεί τους άφρονες. Η Ελλάδα αξίζει το σεβασμό του κόσμου για τις θυσίες της για την Ελευθερία και ας μην ξεχνάμε τι είπε ο ο ήρωας Κωνσταντής Κανάρης.Μετά την αποτυχία να πυρπολήσει στην Αλεξάνδρεια τον αιγυπτιακό στόλο Επιστρέφει, λοιπόν, με τους ναύτες του, όλοι τους σε κακή κατάσταση, δίχως ψωμί και νερό. Εμφανίζεται τότε, ένα αυστριακό εμπορικό πλοίο. Σαλτάρουν οι Έλληνες στο καράβι, πιάνει ο Κανάρης τον πλοίαρχο. «Τι θέλετε;» ρωτάει έντρομος ο καπετάνιος. «Ψωμί, νερό και ό,τι άλλο έχει το καράβι, γιατί πεθαίνουμε από την πείνα», απαντάει ο Κανάρης.
Ο αυστριακός προστάζει και κατεβαίνουν οι ζαϊρέδες στην βάρκα του μπουρλοτιέρη. Του λέει ο Κανάρης: «Δεν έχω χρήματα να σε πληρώσω τώρα· γράψε σ’ ένα χαρτί πόσο αξίζουν και φέρε το να το υπογράψω». «Δεν κάνουν τίποτα» αποκρίνεται ο ξένος. «Φέρε το χαρτί και γράψε δύο χιλιάδες γρόσια», είπε έντονα ο Κανάρης. Και αφού υπόγραψε: «Αλλά εσείς δεν έχετε έθνος», απαντά ο αυστριακός . Καπνίζουν τα μάτια του, αστράφτει και βροντά ο Κανάρης. «Αν δεν έχουμε έθνος, θα κάνουμε». (Τον βρήκε και τον πλήρωσε όταν γίναμε κράτος και ο ίδιος υπουργός και πρωθυπουργός).
Όχι δεν τα ρίχνω  όλα στους ξένους ,έχουν τα βάρη τους και εμείς πολύ  φταίμε, γιατί δεν σταματήσαμε εγκαίρως το κακό, αλλά δεν αντέχω αυτήν την πεισιθάνατα αναμονή.
Είναι πολύ κακό  και μπορεί κατά τις περιστάσεις ν’ αποβεί ολέθριο ,το μην λέγεται σ’ έναν ώριμο λαό η πάσα αλήθεια. Ολόκληρη η αλήθεια όσο σκληρή κι αν είναι .Ώστε να μπορεί καλύτερα ο Λαός να συνειδητοποιεί την  πραγματικότητα και έτσι να κινητοποιεί  όλα τα αποθέματα των ψυχικών του δυνάμεων ,που του επιτρέπουν την  αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της πραγματικότητας Ακούω πολλούς να μιλούν για φταίχτες του κακού που φαίνεται νάρχεται. Φταίει άραγε το Έθνος για τα εγκληματικά λάθη της Ηγεσίας του;  Υπάρχουν σήμερα  τα σημάδια παρακμής, όπως και το 1897,1922,1974 ; Φταίνε οι φαντάροι μας που άφησαν τα κόκαλα τους  για τις καταστροφές που ακολούθησαν; Όχι βέβαια .Υπάρχουν φταίχτες που θα πληρώσουν στο αδέκαστο δικαστήριο της Ιστορίας.
Υπάρχει όμως και μέγα έλλειμμα ενημέρωσης και μεγάλες προσπάθειες παραπληροφόρησης  Είναι αναμφίβολο πως ο νόμος της ζούγκλας δεν έχει αποδυναμωθεί, το αντίθετο μάλιστα.
Ας τελειώσει όμως  αυτή η τραγωδία, πιστεύω επιτυχώς με την πατρίδα μέσα στην Ευρώπη.
Αλλά έλεος, δεν πρέπει να λυγίσουμε, ψηλά το κεφάλι,
ΟΧΙ ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ,  τώρα πλέον είναι η ώρα της Ιστορίας.

Ο δρόμος είναι μακρύς κι ελπίδα τον στηρίζει…

15 Ιουνίου 2015

ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΛΥΤΡΩΣΗ ΤΟΥ:





ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΠΡΟΣΜΕΝΕΙ ΤΗΝ ΛΥΤΡΩΣΗ ΤΟΥ:
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΙ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΧΩΡΙΣ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ
«Οι μισές δουλειές, οι μισές κουβέντες, οι μισές αμαρτίες, οι μισές καλοσύνες έφεραν τον κόσμο στα σημερινά χάλια. Φτάσε, μωρέ άνθρωπε, ως την άκρα, βάρα και μη φοβάσαι! »
Νίκος Καζαντζάκης “Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά”
Ολοκληρώθηκαν χωρίς αποτέλεσμα οι διαπραγματεύσεις της ελληνικής αντιπροσωπείας με τους εκπροσώπους των θεσμών στις Βρυξέλλες, όπως ανακοίνωσε εκπρόσωπος του προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Έτσι η προέχουσα σήμερα δυσάρεστη αλήθεια είναι ότι η δημοσιονομική κρίση, μεταβάλλεται πλέον ραγδαία και επικίνδυνα, σε εντονότατη ελληνική και συνάμα ευρωπαϊκή κρίση  και η χώρα διατρέχει σοβαρότατους κινδύνους.
Η Ελλάδα είναι μια πολυβασανισμένη χώρα που κατά την πρόσφατη οικονομική κρίση στη χώρα, έγινε το πειραματόζωο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας για την εφαρμογή μια πολύ αυστηρής πολιτικής λιτότητας.
Η τραγωδία της Ελλάδας πρέπει να τελειώσει επειγόντως. «Οι μισοί από τους 160.000 με 180.000 αποφοίτους πανεπιστημίων που έχουν φύγει από την Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, είναι κάτοχοι διδακτορικού»[1]  Η Ελλάδα χάνει τον ανθό της, μια νέα δραματική  μετανάστευση  άρχισε για τα νιάτα μας
Ένας ολόκληρος λαός περιμένει  καιρό τώρα, το τέλος του «μνημονιακού» δράματος και αντί γι αυτό βλέπει την συνέχιση του Σταυρικού του μαρτυρίου...της σταγόνας αντί της λυτρωτικής ανάτασης. Είναι πολύ κακό και μπορεί κατά τις περιστάσεις ν' αποβεί ολέθριο να μην λέγεται  από όλους σ' έναν ταλαιπωρημένο λαό η πλήρης αλήθεια. Ολόκληρη η αλήθεια όσο σκληρή κι αν είναι. Έτσι θα μπορέσει ο Λαός να συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα και να κινητοποιήσει όλα τα αποθέματα των ψυχικών δυνάμεων του που θα του επιτρέψουν την αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της ζοφερής κατάστασης  Ο Τόπος βρίσκεται  από καιρό σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. .Οι σύγχρονοι καιροί όμως δεν συγχωρούν την διαιώνιση τέτοιων "παρανοϊκών" καταστάσεων. Αν πράγματι "απειλεί" το ΔΝΤ ή άλλος δανειστής μας τότε οποιος που έχει την ευθύνη, ίσως πρέπει να καταγγείλει τους υπεύθυνους που προσπαθούν ν’ ανατρέψουν την Ευρωπαϊκή Οικογένεια και να ολοκληρώσουν την καταστροφή μιας χώρας . Αν  πάλι «αγνούν» κάποιοι ότι η μοναδική νησίδα ειρήνης, σταθερότητας και ηρεμίας  στην αιμάσουσα ευρύτερη περιοχή, είναι η Ελλάδα και θέλουν να την μετατρέψουν για μια ακόμα φορά σε «πειραματόζωο» ,τότε η κατάσταση είναι  πολύ επικίνδυνη. Η Ελλάδα είναι το τελευταίο ευρωπαικό  φυλάκιο  ,απέναντι στη βία που βρίσκεται σ’ εξέλιξη σ’ ολόκληρη τη Μεσόγειο.
Φοβούμαι ότι η  παρούσα απειλή κατά  της Ελλάδος, δεν είναι η  απλή περίπτωση του ληστού που επιδιώκει την αναζήτηση λαφύρων ή λύτρων και  όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, πλέον πρόκειται περί εθνικής απειλής για την οποία υπάρχει προφανής μεθόδευση, απαράδεκτοί χειρισμοί, επιλογή χρόνου και σκοπού. Αυτά συμβαίνουν την ώρα της έναρξης της τουριστικής περιόδου! Που άραγε θέλουν να στείλουν τους τουρίστες οι δανειστές μας ;
Ας παραμείνουμε σταθεροί κι’ άγρυπνοι.
Ή Ελλάς πάντοτε μεγάλωσε όπως κι’ όλοι οι λαοί πού δεν έσβησαν με το πέρασμα των αιώνων μέσα στον πόνο και την αιώνια πάλη με μύριους εχθρούς κι αντίξοες δυνάμεις και συμφέροντα. Πρέπει. ν’ ανατρέψουμε ακόμη μια φορά τούς ανίερους σκοπούς ασπόνδων φίλων και ύπουλων εχθρών και μόνον αποφασισμένοι και  ενωμένοι μπορούμε. Η Ελλάδα στην αδυσώπητη δίνη του χρόνου, δεν φοβήθηκε ποτέ ν’ ανταποκριθεί στο κάθε φορά αινιγματικό χαμόγελο της Ιστορίας.
Και κάτι άλλο πολύ σημαντικό ,ας μην επιδοθούμε αυτή την στιγμή σε υστερικές  πολεμικές κραυγές και κορώνες, πράγμα ανοήτως που συνηθίζουμε. Η υπόθεση απαιτεί νηφαλιότητα ,σύνεση ,αλήθεια και σοβαρότητα, αλλιώς χάνουμε ταυτόχρονα και την εσωτερική ενότητα και την κάθε επιδίωξη επιτυχίας
Τώρα όμως ήλθε η ώρα όλοι ν’ αποδείξουν τα λόγια τους και οι εταίροι και οι φίλοι και σύμμαχοι και να πάρουν την ιστορική τους ευθύνη: «Είναι αλήθεια ότι δεν μπορεί κανείς να ξεζουμίζει έναν λαό. Οι μεταρρυθμίσεις είναι αναγκαίες, αλλά για να έχουν αποτέλεσμα θα πρέπει να γίνουν με μέτρο και να μην προκαλούν εθνική ασφυξία. Η Ελλάδα, που πρέπει οπωσδήποτε να μείνει στην Ευρωζώνη, χρειάζεται αναπτυξιακή προοπτική και όχι εκβιασμούς». Τάδε έφη ο Πρόεδρος της Αμερικής Ομπάμα την 01/02/2015.



[1]Βλ:έρευνα του καθηγητή του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και συγγραφέα Λόη Λαμπριανίδη, όπως μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων. 

04 Ιουνίου 2015

ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΥ

ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ ΤΟΥ ΙΣΧΥΡΟΥ

Ο Διάλογος των Μηλίων με τους Αθηναίους είναι ένα από τα δραματικότερα επεισόδια του Πελοποννησιακού Πολέμου και εξιστορείται στο 5ο βιβλίο της Ιστορίας του Θουκυδίδη. Το περιστατικό συνέβη το 416 π.Χ.. Οι Αθηναίοι επιτέθηκαν στην Μήλο, μια μικρή, Λακεδαιμονική αποικία, με σκοπό να την αναγκάσουν να ενταχθεί στην Αθηναϊκή Συμμαχία. Οι Μήλιοι ζήτησαν να γίνει σεβαστό το δικαίωμά τους να μείνουν ουδέτεροι στη σύγκρουση των Αθηναίων με τη Σπάρτη. Τελικά οι Αθηναίοι εκμεταλλευόμενοι την τεράστια στρατιωτική τους υπεροχή καταλαμβάνουν την Μήλο, εκτελούν όλους τους ενήλικους άνδρες, και εξανδραποδίζουν τις γυναίκες και τα παιδιά, εγκαθιστώντας στο νησί Αθηναίους εποίκους.
Μήλιοι: Αφού αναγκαζόμαστε να μιλήσουμε για το συμφέρον, το οποίο θέσατε ως βάση της συζητήσεως, παραμερίζοντας το δίκαιο, εμείς τουλάχιστον θεωρούμε χρήσιμο να μην παραγνωρίσετε το κοινό συμφέρον αλλά ν’ αναγνωρισθεί γι’ αυτόν που κάθε φορά βρίσκεται σε κίνδυνο, το εύλογο και το δίκαιο και να επιτραπεί σ’ αυτόν να επιδιώξει, με την πειθώ, μερικά ωφελήματα, έστω κι αν τα επιχειρήματά του δεν βρίσκονται μέσα στα πλαίσια του αυστηρού δικαίου. Αυτό, εξ άλλου, συμφέρει και σας εξ ίσου, αφού, αν γιατί, αν νικηθείτε, θα μπορούσατε να γίνετε παράδειγμα στους άλλους για να σας επιβάλουν την πιο μεγάλη τιμωρία. Αθηναίοι: Εμείς για το τέλος της ηγεμονίας μας, αν αυτή θα καταλυθεί κάποτε, δεν ανησυχούμε γιατί δεν είναι επικίνδυνοι στους νικημένους όσοι, όπως οι Λακεδαιμόνιοι, ασκούν ηγεμονία πάνω σ’ άλλους (άλλωστε, δεν έχουμε σήμερα να κάνουμε με τους Σπαρτιάτες), αλλά επικίνδυνοι είναι οι υπήκοοι, αν τυχόν αυτοί ξεσηκωθούν και νικήσουν εκείνους που τους εξουσίαζαν. Όσο γι’ αυτό, ας μείνει σε μας η φροντίδα να αντιμετωπίσουμε τον κίνδυνο. Εκείνο όμως που θέλουμε τώρα να κάνουμε φανερό σ’ εσάς, είναι ότι βρισκόμαστε εδώ για το συμφέρον της ηγεμονίας μας και ότι όσα θα πούμε τώρα, σκοπό έχουν τη σωτηρία της πολιτείας σας, επειδή θέλουμε και χωρίς κόπο να σας εξουσιάσουμε και για το συμφέρον και των δυο μας να σωθείτε.
Σας θέλουμε εχθρούς Μήλιοι: Και πώς είναι δυνατόν να είναι εξ ίσου συμφέρον για εμάς να γίνουμε δούλοι, και συγχρόνως να είναι δικό σας συμφέρον να γίνετε κυρίαρχοί μας;
Αθηναίοι: Επειδή εσείς θα έχετε τη δυνατότητα να υποταχτείτε πριν να πάθετε τις πιο μεγάλες συμφορές, κι εμείς, αν δεν σας καταστρέψουμε, θα έχουμε κέρδος. Μήλιοι: Ώστε, δεν θα μας δεχθείτε να είμαστε φίλοι σας και όχι εχθροί σας, αλλά να διατηρήσουμε την ειρήνη και την ουδετερότητά μας;Αθηναίοι: Όχι, γιατί δεν μας βλάπτει τόσο η έχθρα σας όσο η φιλία σας. Η φιλία σας, στα μάτια των υπηκόων μας, θα ήταν απόδειξη αδυναμίας, ενώ το μίσος σας απόδειξη της δύναμής μας. Μήλιοι: Έτσι σκέφτονται οι υπήκοοί σας για το σωστό, ώστε να βάζουν στην ίδια μοίρα εκείνους που δεν έχουν καμμία φυλετική σχέση μαζί σας κι εκείνους που οι περισσότεροί τους, είτε είναι άποικοί σας, είτε έγιναν άποικοι επειδή αποστάτησαν κι υποτάχτηκαν; Αθηναίοι: Ναι, γιατί νομίζουν ότι λόγια που να στηρίζονται στο δίκαιο δεν λείπουν από κανέναν. Νομίζουμε όμως ότι όσοι διατηρούν την ελευθερία των οφείλουν τούτο στη δύναμή των, εμείς δε δεν επιτιθόμαστε εναντίον αυτών, εξ αιτίας του φόβου. Έτσι, το να σας υποτάξουμε εκτός που θα επέκτεινε την ηγεμονία μας, θα μας πρόσφερε και ασφάλεια, ενώ επειδή νησιώτες είσαστε και ασθενέστεροι από άλλους, θα αποδείκνυε, επιπλέον, ότι δεν είστε ανώτεροι από εμάς, που είμαστε κυρίαρχοι της θάλασσας. (Σημείωση: Άλλο σοβαρό δίδαγμα πολιτικού ρεαλισμού και διεθνούς πολιτικής: Αν θέλεις να διατηρήσεις την ελευθερία σου, φρόντιζε να είσαι ισχυρός. Γιατί, όπως η φύση, έτσι και η πολιτική δεν ανέχεται το κενό. Όταν οι άλλοι ανακαλύψουν ότι είσαι αδύνατος, θα σπεύσουν να σου στερήσουν την ελευθερία σου κατά τον έναν ή τον άλλο τρόπο). Μήλιοι: Δεν νομίζετε όμως, ότι τέτοια ασφάλεια παρέχει η πολιτική, που εμείς προτείνουμε; Γιατί οφείλουμε και πάλι, αφού μας βγάζετε από το έδαφος των επί του δικαίου στηριζομένων επιχειρημάτων και μας επιβάλλετε να υποταχθούμε στο συμφέρον σας, να σας εξηγήσουμε ποιο είναι το δικό μας συμφέρον και να προσπαθήσουμε να σας πείσουμε να το αποδεχτείτε, αν τούτο συμβαίνει να είναι συγχρόνως και δικό σας. Διότι, πώς είναι δυνατόν να μην κάνετε εχθρούς σας, όσους τυχόν είναι σήμερα ουδέτεροι, όταν, βλέποντας αυτοί την τύχη μας, αντιληφθούν, ότι θα έρθει η μέρα, κατά την οποία θα επιτεθείτε και κατ’ αυτών; Και με την πολιτική σας αυτή, τι άλλο κατορθώνετε, παρά να ενισχύσετε εκείνους που είναι ήδη εχθροί σας και να στρέψετε εναντίον σας, παρά τη θέλησή τους, εκείνους που δεν σκέφθηκαν ποτέ να γίνουν εχθροί σας; Αθηναίοι: Καθόλου. Γιατί δεν νομίζουμε ότι είναι πιο επικίνδυνοι για μας, αυτοί που, κατοικώντας κάπου στην στεριά, εξαιτίας της ελευθερίας τους, θ’ αργήσουν πολύ να πάρουν προφυλακτικά μέτρα εναντίον μας, αλλά οι νησιώτες, όσοι, όπως εσείς, βρίσκονται κάπου ανεξάρτητοι, κι όσοι είναι κιόλας ερεθισμένοι από τις αναγκαίες πιέσεις της ηγεμονίας μας. Αυτοί λοιπόν, με το να στηριχτούν πολύ στην απερισκεψία, μπορούν να φέρουν, και τον εαυτό τους κι εμάς, σε φανερούς κινδύνους.
Πριν γίνουμε δούλοι Μήλιοι: Επομένως, αν εσείς αναλαμβάνετε τόσο μεγάλους κινδύνους για να μην καταλυθεί η εξουσία σας κι αν οι υπόδουλοι διακινδυνεύουν τόσο πολύ για να απαλλαγούν από αυτήν, τότε εμείς που είμαστε ακόμα ελεύθεροι, θα θεωρηθούμε τελείως ανίκανοι και δειλοί, αν δεν φτάσουμε στα έσχατα προκειμένου να μην υποδουλωθούμε Αθηναίοι: Όχι, δεν χρειάζεται καθόλου να φτάσετε στα έσχατα, αν σκεφτείτε συνετά. Γιατί δεν αγωνίζεστε περί αρετής με ίσους όρους για να δείξετε την ανδρεία σας, όποτε θα ήταν ντροπή να υποχωρήσετε, αλλά αγωνίζεστε για τη σωτηρία σας. Επομένως δεν πρέπει να αντισταθείτε σε πολύ ανώτερούς σας. (Σημείωση: Στους περσικούς πολέμους, για τους οποίους τόσο επαίρονταν οι Αθηναίοι (χωρίς να είναι οι μόνοι από τους Έλληνες που νίκησαν τους Πέρσες), είχαν αγωνιστεί περί αρετής εναντίον πολύ ισχυρότερου αντίπαλου. Η επιθυμία για ελευθερία ήταν αυτό που έδωσε τη νίκη στους Έλληνες και όχι η υπεροπλία και η αριθμητική υπεροχή. Στο διάλογο με τους Μήλιους οι Αθηναίοι φαίνεται να το έχουν ξεχάσει. Απαιτούν μάλιστα υποταγή με την ίδια ωμότητα που την απαιτούσαν οι Πέρσες από τους Έλληνες). Μήλιοι: Ωστόσο, καμμιά φορά το αποτέλεσμα του πολέμου εξαρτάται από την τύχη και όχι από την υπεροχή δυνάμεων. Αν τώρα εμείς, αμέσως, χωρίς αντίσταση υποχωρήσουμε, δεν έχουμε καμιά ελπίδα σωτηρίας. Αν όμως αντισταθούμε, υπάρχει ελπίδα να σωθούμε. Αθηναίοι: Η ελπίδα την ώρα του κινδύνου είναι παρηγοριά στον άρρωστο. Κι αν βλάψει αυτούς που έχουν άφθονα πολεμικά μέσα, τουλάχιστον δεν τους καταστρέφει εντελώς. Αλλά όσοι τα παίζουν όλα για όλα, όπως στα ζάρια, στηριγμένοι στην ελπίδα (γιατί απ’ τη φύση της είναι σπάταλη), όταν διαψευσθούν, βλέπουν ότι καταστράφηκαν και δεν τους έχει μείνει πια τίποτε. Εσείς λοιπόν που είστε αδύναμοι και βρίσκεστε σε τόσο κρίσιμη θέση, κοιτάξτε να μην το πάθετε αυτό. Ούτε να μοιάσετε μ’ εκείνους που ενώ μπορούν να σωθούν, όταν τους βρουν συμφορές και εξανεμιστεί και η τελευταία φανερή ελπίδα τους, το γυρίζουν στις αφανείς ελπίδες, στους χρησμούς και στις μαντικές και σε όλες αυτές τις ανοησίες που τους προσφέρουν αβέβαιη ελπίδα και τους καταστρέφουν. (Σημείωση: Οι Αθηναίοι μπρος, σ’ αυτό το, εν πάση περιπτώσει, αρκετά ρεαλιστικό επιχείρημα των Μηλίων, τους συμβουλεύουν να μη φτάσουν ως το σημείο της γνωστής παροιμίας, που λέει ότι, «ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται»). Μήλιοι: Ναι, το ξέρουμε, είναι δύσκολο να αγωνιζόμαστε συγχρόνως εναντίον σας και εναντίον της τύχης, εφ’ όσον η τύχη δεν είναι ίση και για τους δυο μας. Αλλά με τη βοήθεια των θεών πιστεύουμε ότι δεν θα είμαστε πιο άτυχοι από σας, γιατί εμείς αγωνιζόμαστε δίκαιοι εναντίον αδίκων. Κι αν είμαστε πιο αδύναμοι από σας, υπολογίστε και τη δύναμη των Σπαρτιατών που θα προστεθεί. Γιατί αυτοί θα έρθουν οπωσδήποτε σε βοήθειά μας, αν όχι γι’ άλλον λόγο, τουλάχιστον λόγω φυλετικής συγγένειας και από φιλότιμο, αφού είμαστε άποικοί τους. Επομένως το θάρρος που επιδεικνύουμε δεν είναι παράλογο.
Όλα για το συμφέρον Αθηναίοι: Ούτε κι εμείς θα στερηθούμε την εύνοια των θεών. Δεν κάνουμε τίποτα που να είναι αντίθετο προς την ευσέβεια απέναντι στο θείο ή αντίθετο στην ανθρώπινη επιθυμία για τις ανθρώπινες σχέσεις. Σύμφωνα με την κρατούσα αντίληψη, οι θεοί και οι άνθρωποι άρχουν κατά φυσική ορμή εκεί που είναι ανώτεροι. Αυτόν τον φυσικό νόμο ακολουθούμε κι εμείς. Δεν τον έχουμε θέσει εμείς, ούτε και είμαστε οι πρώτοι που τον χρησιμοποιούμε. Υπήρχε, τον παραλάβαμε και μετά από μας θα υπάρχει αιώνια. Το ίδιο θα κάνατε κι εσείς στη θέση μας, το ίδιο θα κάνουν όλοι όσοι φτάσουν στο σημείο της δικής μας δύναμης. Άρα, όσον αφορά στους θεούς, δεν έχουμε κανέναν λόγο να φοβόμαστε ότι θα είμαστε πιο άτυχοι από σας. Όσο για τους Σπαρτιάτες που πιστεύετε ότι θα σας βοηθήσουν, είστε πολύ αφελείς. Αυτοί φέρονται τίμια στις δικές τους υποθέσεις μέσα στη χώρα τους. Όταν όμως έχουν να κάνουν με τους άλλους, τότε τίμια είναι γι’ αυτούς τα ευχάριστα και δίκαια όσα τους συμφέρουν. Άρα δεν σας ωφελεί η παράλογη ελπίδα ότι θα σας βοηθήσουν. Μήλιοι: Εμείς πιστεύουμε το αντίθετο. Ότι δηλαδή για το συμφέρον τους, εφόσον είμαστε άποικοί τους, δεν θα θελήσουν να μας προδώσουν, γιατί έτσι θα φανούν αναξιόπιστοι στους φίλους τους, πράγμα που θα ωφελήσει τους εχθρούς τους. Αθηναίοι: Το συμφέρον συμβαδίζει με την ασφάλεια. Το δίκαιο και το τίμιο γίνεται με κίνδυνο. Τέτοιο πράγμα δεν το αποτολμούν οι Σπαρτιάτες. Μήλιοι: Θεωρούμε ότι οι Σπαρτιάτες θα αναλάβουν αυτόν τον κίνδυνο για χάρη μας, επειδή μας θεωρούν πιστότερους από τους άλλους και γιατί βρισκόμαστε πολύ κοντά στην Πελοπόννησο. Αλλά και ως προς το φρόνημα θα μας βρουν πιστότερους λόγω φυλετικής συγγένειας. (Σημείωση: Αυτό, με σημερινούς όρους πάλι, θα το χαρακτηρίζαμε πολιτική αφέλεια. Οι Αθηναίοι, έμπειροι γνώστες της διεθνούς πολιτικής της εποχής τους, γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο δεν θα συμβεί).
Το ψευδές αίσθημα της τιμής Αθηναίοι: Εγγύηση γι’ αυτούς που συμπολεμήσουν δεν είναι η φιλική διάθεση αυτών που τους καλούν, αλλά αν υπερέχουν σε πραγματική δύναμη κι αυτό το λογαριάζουν οι Σπαρτιάτες, περισσότερο από κάθε άλλον (από έλλειψη άλλωστε εμπιστοσύνης στη δική τους ετοιμασία, μονάχα με πολλούς συμμάχους εκστρατεύουν εναντίον των γειτόνων τους), ώστε δεν φαίνεται πιθανό ότι αυτοί, μ’ εμάς θαλασσοκράτορες, θα στείλουν στρατό σ’ ένα νησί. Μήλιοι: Μπορούν όμως να μας στείλουν άλλους συμμάχους τους. Και ναι μεν, είστε θαλασσοκράτορες εσείς, αλλά το Κρητικό πέλαγος είναι μεγάλο και δεν θα καταφέρετε να τους πιάσετε. Αλλά κι αν ακόμα αποτύχουν οι Σπαρτιάτες στη θάλασσα, μπορούν να στραφούν εναντίον της χώρας σας και εναντίον των συμμάχων σας, σ’ όσους δεν έφτασε ο Βρασίδας. Και τότε ο πόλεμος που θα αναλάβετε, δεν θα αφορά τη Μήλο, μια ξένη γη για σας, αλλά τον ίδιο σας τον τόπο και την επικράτειά σας. (Σημείωση: Κάτι τέτοιο όμως θα σήμαινε παραβίαση της Νικίειου ειρήνης εκ μέρους των Σπαρτιατών. Ήταν άραγε η Μήλος τόσο πολύτιμη γι’ αυτούς, όσο νομίζουν οι Μήλιοι; Ή απλώς θέλουν να φοβερίσουν τους Αθηναίους σαν το ποντίκι που βρυχάται;). Αθηναίοι: Ίσως. Αλλά πολύ καλά γνωρίζετε, ότι οι Αθηναίοι δεν έλυσαν ποτέ καμιά πολιορκία από φόβο για άλλες υποθέσεις. Παρατηρούμε ωστόσο ότι, αν και είπατε ότι θα μιλήσετε για τη σωτηρία σας, όμως παρά τα πολλά σας λόγια, τίποτα δεν αναφέρατε ως τώρα σχετικά με το πώς μπορείτε να σωθείτε. Αυτά όλα που μας αραδιάζετε ως ακλόνητα επιχειρήματα είναι μόνο μελλοντικές ελπίδες, ενώ η δύναμή σας σε σύγκριση με τη δική μας είναι μηδαμινή. Θα δείξετε λοιπόν μεγάλη απερισκεψία, αν μετά το τέλος αυτής της συζήτησης δεν αποφασίσετε κάτι λογικότερο. Θα προτιμήσετε με άλλα λόγια την οδό της ντροπής, αν δεν υποταχτείτε με τη θέλησή σας. Η οποία ντροπή οδηγεί σε κινδύνους εξευτελιστικούς και ολοφάνερους. Πολλοί άνθρωποι μολονότι είδαν το μεγάλο κίνδυνο προς τον οποίο ανοήτως οδηγούνταν, όμως δελεάστηκαν και παρασύρθηκαν από τη δύναμη της λέξης «αισχρό» (την υπακοή δηλαδή στους ισχυρότερους). Έτσι έπεσαν εκούσια σε αθεράπευτες συμφορές και δοκίμασαν χειρότερη ντροπή υποδουλωμένοι με δική τους απόφαση. Στη ντροπή αυτή προστέθηκε και η κατηγορία της ανοησίας τους και όχι της κακής τους τύχης. Απ’ αυτό θα προφυλαχτείτε, αν σκεφτείτε φρόνιμα. Αν δεν θεωρήσετε άπρεπο να υποταχτείτε σε ισχυρότατη πόλη που σας κάνει ήπιες προτάσεις, δηλαδή να γίνετε σύμμαχοί της, να κατέχετε τη χώρα σας και να καταβάλλετε φόρο. Σας δόθηκε η ευκαιρία να εκλέξετε μεταξύ πολέμου και ειρήνης, μην αποφασίσετε λοιπόν το χειρότερο. Πολλά κατορθώνουν αυτοί που δεν υποχωρούν στους ίσους τους, που υπακούν στους ισχυρότερούς τους και που φέρονται με μετριοπάθεια στους κατώτερούς τους. Τώρα που εμείς αποχωρούμε, σκεφτείτε ότι αποφασίζετε για την πατρίδα σας που είναι μία. Με μία μόνο απόφασή σας θα την ανορθώσετε ή θα την καταστρέψετε.
Όταν έφυγαν οι Αθηναίοι, οι Μήλιοι συζήτησαν μεταξύ τους και κατόπιν έδωσαν στους Αθηναίους την εξής περήφανη απάντηση που ηχεί αλλόκοτα σε κείνους αλλοτριωμένους καιρούς:
Ούτε την αρχική μας απόφαση αλλάζουμε ούτε θα επιτρέψουμε να καταργηθεί μέσα σε λίγο χρόνο η ελευθερία μιας πόλης που κατοικείται εδώ και εφτακόσια χρόνια. Πιστεύοντας στην καλή τύχη από μέρους των θεών και στη βοήθεια από μέρους των ανθρώπων και ιδιαίτερα από μέρους των Σπαρτιατών, θα προσπαθήσουμε να τη σώσουμε. Σας ζητάμε να φύγετε από τη χώρα μας. Είμαστε φίλοι και με σας και με τους Σπαρτιάτες. Ας κάνουμε μεταξύ μας συνθήκες επωφελείς και για τους δυο μας.
Με τη σειρά τους οι πρέσβεις των Αθηναίων, τους έδωσαν την εξής ειρωνική, περιφρονητική, κυνική και απόλυτα ρεαλιστική απάντηση:
Όπως φαίνεται από την απόφασή σας, μόνο εσείς από όλους τους ανθρώπους πιστεύετε ότι τα μέλλοντα είναι πιο σίγουρα από αυτά που βρίσκονται μπροστά στα μάτια σας. Βλέπετε να πραγματοποιούνται τώρα τα αόρατα, επειδή αυτό επιθυμείτε. Θα αποτύχετε οικτρά παραδομένοι στις ελπίδες σας, στην τύχη και στους Σπαρτιάτες.
Η σφαγή των Μηλίων Οι Αθηναίοι πρέσβεις γύρισαν στο στρατόπεδο κι οι στρατηγοί, αφού οι Μήλιοι δεν υποχωρούσαν σε τίποτε, άρχισαν αμέσως τις εχθροπραξίες, κι αφού μοίρασαν τη δουλειά στα στρατιωτικά τμήματα της κάθε πόλης έζωσαν κυκλικά με τείχος τους Μήλιους. Ύστερα οι Αθηναίοι άφησαν φρουρά από δικούς τους στρατιώτες και συμμάχους, στη στεριά και στη θάλασσα, κι έφυγαν με το μεγαλύτερο μέρος τους στρατού. Οι υπόλοιποι έμειναν και πολιορκούσαν τον τόπο. Επωφεληθέντες οι Μήλιοι, κατέλαβαν με νυκτερινή έφοδο το μέρος του περιτειχίσματος των Αθηναίων, όπου ήταν η αγορά τους, σκότωσαν μερικούς Αθηναίους και αφού έφεραν στην πόλη τρόφιμα και όσα άλλα χρήσιμα μπόρεσαν, αποσύρθηκαν και παρέμειναν σε αδράνεια. Έπειτα από αυτό οι Αθηναίοι βελτίωσαν την επιτήρησή τους. Έτσι, τελείωσε το καλοκαίρι. Το χειμώνα που επακολούθησε, οι Μήλιοι πάλι σ’ άλλο σημείο κυρίεψαν ένα μέρος απ’ το τείχος των Αθηναίων που τους έζωνε, όπου οι φρουροί δεν ήταν πολλοί. Ύστερα απ’ τα γεγονός αυτό ήρθε κι άλλος στρατός απ’ την Αθήνα, με αρχηγό τον Φιλοκράτη του Δημέα. Ο αποκλεισμός έγινε πλέον στενότατος και συγχρόνως μερικοί από τους Μήλιους ήλθαν σε μυστικές συνεννοήσεις με τους Αθηναίους. Φαίνεται, ότι όλοι οι Μήλιοι δεν ήταν σύμφωνοι με την αδιάλλακτη στάση των αρχόντων των. Συνθηκολόγησαν με τους Αθηναίους, με τον όρο να αποφασίσουν εκείνοι για την τύχη τους. Και αυτοί κατέσφαξαν όλους τους ενηλίκους άνδρες, ενώ τα γυναικόπαιδα τα πούλησαν ως δούλους. Έπειτα δε, έστειλαν πεντακόσιους Αθηναίους πολίτες και εποίκισαν τη Μήλο με νέο πληθυσμό. Μία από τις σκληρότερες γενοκτονίες της αρχαίας ελληνικής ιστορίας είχε συντελεσθεί. Και αποτέλεσε ένα στίγμα της Αθηναϊκής Συμπολιτείας, που τόσο προωθημένη ήταν, από πολλές απόψεις, στον πολιτισμό.